Iedereen is geniaal!

Iedereen is geniaal!

Enige tijd geleden las ik een post op Facebook welke mijn bloed deed koken.

Nou ja, figuurlijk dan.

Een moeder postte een bericht waarin ze schreef dat haar kinderen een VMBO advies hadden gekregen vanuit de basisschool. Nou was dat niet zo spannend, maar wel dat ze schreef dat haar kinderen andere talenten hadden en dat ze daardoor niets minder waren dan kinderen met een Havo of VWO advies. Onderaan het bericht stonden reacties van anderen die dat bevestigden.

In eerste instantie zou je je afvragen waarom dit mij triggerde, er staat tenslotte niets vreemds in het bericht. Toch?! Maar waarom kookte mijn bloed dan?

Niet omdat de moeder liefdevol de talenten van haar kinderen omschreef.
Niet om de reacties van de anderen die de bevindingen van de moeder bevestigden.

Maar om het feit dat we onze kinderen moeten verdedigen als ze niet een bepaald schoolniveau weten te bereiken.

Welkom in de prestatiemaatschappij waarin we leven.

Ons onderwijssysteem is, in de basis, nog steeds gebaseerd op het  ‘one size fits all’ principe. Alle kinderen worden tegen dezelfde meetlat gelegd om ze vervolgens op basis van intelligentie in te delen. Dit hoeft in theorie geen probleem te zijn zolang we de focus zouden leggen op wat het kind later voor de samenleving zou kunnen betekenen en niet op opleidingsniveau of het latere inkomen. Zo stelde Albert Einstein ooit dat; Iedereen geniaal is, maar als je een vis beoordeelt op hoe goed hij een boom kan beklimmen, de vis altijd zal denken dat ‘ie dom is. En toch doen we dat wel en dat terwijl de rol die wij vervullen in de samenleving geen wedstrijd mag zijn.

Als we zouden kijken naar de maatschappelijke waarde van arbeid, dan snap ik niet waarom een advocaat die de zakelijke belangen behartigd van een multinational meer status en inkomen genereert dan een leerkracht die kinderen voorbereid op het leven in de maatschappij. Dat een accountant meer status ontvangt dan een bakker die ons dagelijks brood bakt. Of dat een ‘social media manager’ meer aanzien verkrijgt dan een stratenmaker.

Serieus. Ik snap het niet.

Misschien wordt het tijd om ons neo liberaal denken eens onder de loep te nemen. Dat sommige zaken in het leven geen wedstrijd zijn. Dat sociale status meer gekoppeld dient te worden aan wat we de de maatschappij willen bieden in plaats van hoe hoog de opleiding is of het kapitaal dat je vergaard.

Ik stel nooit de vraag aan mijn kinderen; ‘Wat wil je later worden?’, daarentegen stel ik wel de vraag welk probleem ze later zouden willen oplossen. Welke onderwerpen gaan ze aan het hart en wat zouden ze willen doen om dat probleem op te lossen? Niet dat de concrete banen, zeker op de leeftijd van mijn kinderen, gelijk moeten worden vastgelegd in een actieplan. Het gaat in dit geval om de onderliggende waarden die voor het kind belangrijk zijn. En die waarden blijven, zolang men tijdens de levensloop authentiek blijft handelen, identiek.

Bij dit soort vragen komen vaak ook de talenten van kinderen bovendrijven. Misschien is je kind zorgzaam van nature of juist erg analytisch. Misschien is je kind een geboren leider of heeft je kind de creative capaciteiten om ‘outside the box’ te denken.

Geluk in arbeid en het ervaren van zingeving zijn gekoppeld aan hoe we onze aangeboren talenten kunnen inzetten om een maatschappelijk probleem op te lossen. Dat we iets doen dat we aanvoelen en helpen een probleem op te lossen dat ons aan het hart gaat.

Het onderwijssysteem is een hulpmiddel om vaardigheden en kennis op te doen om dat doel te behalen en om vorming te bieden aan onze onderliggende talenten. Het onderwijsniveau an sich is dus niet het doel, het gaat erom wat je er uiteindelijk mee gaat doen.

Iedereen is geniaal.

Echt waar.

Waarom jezelf zijn ook goed is voor anderen

Waarom ‘jezelf zijn’ ook goed voor anderen is

Het is een term waar we tegenwoordig maar moeilijk omheen kunnen; authenticiteit. Niet alleen schrijven alle glossy's er al jaren over, ook recruiters en coaches gebruiken dit begrip. Het lijkt erop dat er steeds meer vraag is naar authentiek gedrag. Maar wat houdt dat nou precies in, dat authentiek zijn? En waarom is het achterhalen van wat nou echt authentiek gedrag is nou zo lastig?

Enige tijd geleden zag ik een post voorbij komen van collega coach Ilse van de Burgwal. Ze heeft een programma dat ze aanbied onder de noemer 'Be Bold, Be Brave, Be You', een programma om de authenticiteit van de deelnemers te bevorderen. Mijn professionele hart maakte een sprongetje, want ik ben groot voorstander van het vergroten van de authenticiteit van mensen. En hoe meer collega's hier aandacht op vestigen, hoe beter!

Wel moest ik glimlachen toen ik de titel van haar programma las. De titel 'Be Bold, Be Brave, Be You' lees ik als gebiedende wijs. Zo van 'Doe dit, Doe dat, Doe zus'. Maar als iemand jou de opdracht geeft om authentiek te zijn (Be You), ben je dan wel authentiek? Tenslotte wordt het je opgedragen en het was niet jouw keuze. De stimulans komt van een externe en is dus niet authentiek (vanuit jezelf). Vergelijk het maar met de zin "Volg mijn advies maar op, neem nooit advies aan van anderen!'. En hier ontstond in mijn gedachten een paradox, welke de glimlach op mijn gezicht toverde.

Welk deel van ons gedrag is aangeleerd en welk deel van ons gedrag is authentiek? Hiervoor verwijs ik graag naar het 'nature nurture' principe waarin men stelt dat een deel van onze persoonlijkheid al vast ligt in de genen (nature) en een deel wordt gevormd middels opvoeding (nurture). Zouden we dan, als we echt authentiek willen zijn, volledig af moeten van 'nurture'?

Mensen zijn sociale wezens. Een individu zou geen enkele overlevingskans hebben in de wildernis. We zijn als mensheid zo ver gekomen door onder andere samen te werken in groepsverband. Uiteraard spelen er nog veel meer factoren mee die een rol hebben gespeeld in de evolutie van de mens, maar het principe dat we als mensen in groepsverband floreren is nu relevant.

Zodra mensen bij elkaar komen in groepsverband ontstaan er zogenaamde ongeschreven leefregels. Dit kunnen basale regels zijn als 'je steelt niet van een ander' of 'je vermoordt niemand binnen de groep'. Klinkt logisch, maar zelfs dit soort eenvoudige leefregels zorgen ervoor dat de groep in bedwang blijft. Deze regels spreken niet per definitie voor zich, maar worden aan ons opgedrongen. Door je te houden aan deze leefregels vergroot je de kans op acceptatie van de groep. Dit principe vond al tienduizenden jaren geleden plaats onder gemeenschappen en dat principe werkt vandaag de dag nog net zo.

We passen ons dus graag aan naar de leefregels van de groep om onze overleving te vergroten. Vandaar ook dat we gevoelens als schaamte ervaren. We ervaren -meestal- plezier of genot middels een activiteit die niet geaccepteerd wordt binnen de leefregels van de groep. En dan schamen we ons. Deze schaamte helpt ons om ons gedrag aan te passen zodat we weer binnen de kaders van de leefregels kunnen functioneren.

Een mooi staaltje der evolutie dus, dat aanpassingsvermogen jegens de leefregels van de groep. Maar is dit systeem anno nu nog wel per sé noodzakelijk? Zoals ik eerder schreef is een individu in de wildernis hopeloos verloren, maar in theorie is een individu anno nu in de grote stad niet per definitie verloren. Je kan volledig op jezelf leven zonder dat je overleving op het spel staat.

Toch passen we ons nog steeds flink aan richting onze omgeving. Ik kom vaak cliënten tegen in mijn praktijk die per toeval in een werkgebied terecht zijn gekomen. Iets met erin rollen denk ik. Terwijl ik dan praat met een cliënt merk ik dat de persoonlijke waarden en talenten niet de ruimte krijgen binnen de bedrijfscultuur van de organisatie. De cliënt moet steeds op de tenen lopen omdat deze het gevoel heeft een karikatuur van zichzelf te moeten spelen. Vaak spelen dan vraagstukken omtrent zelfvertrouwen een grote rol.

Ook ik kijk dus in dit soort gevallen naar wie de cliënt daadwerkelijk is. Ik vergeet even de 'nurture' en kijk naar de 'nature'. Welke persoonlijke karaktereigenschappen zijn aanwezig? Welke waarden zijn belangrijk voor de persoon? Welke talenten of kernkwaliteiten worden onderbenut? Door dit te onderzoeken komen we dichterbij de authentieke persoon.

Wat ik versta onder authenticiteit? Dat zijn de karaktereigenschappen die je hebt die niet gevormd zijn door je omgeving. Het zou dus niet uitmaken of je in 1985 geboren bent in Haarlem, 1367 in Moskou of 294 BC in Peru. Het betreft het deel van jouw persoonlijkheid die jou in de kern en essentie omschrijft. Iemand die van nature zorgzaam is zal dat ook altijd zijn geweest, om maar eens een voorbeeld te geven.

Maar natuurlijk speelt onze omgeving een continue rol in de vorming van ons karakter. Het is dus zaak om te handelen vanuit authenticiteit zonder daarbij de sociale leefregels van de groep te ondermijnen. Volledig authentiek zijn zou kunnen betekenen dat je puur en alleen maar doet wat jij zou willen, hier ben ik geen voorstander van. Vanuit mijn perspectief zet je je authenticiteit in om, op jouw manier, bij te dragen aan de wensen van de groep. Zo creëer je een win-win.

"Is het belangrijk om authentiek te zijn?", ze klonk de vraag op een post van Dounia Maakor. Ze had namelijk een bericht geplaatst op LinkedIn met de mededeling dat ze een boek ging schrijven omtrent authenticiteit. En wederom was ik enthousiast over dit idee! De vraag onder de post van Dounia was van Maarten Freriks, een collega in de loopbaancoaching die een evidence based methodiek hanteert.

Dounia antwoordde van wel. Ze gaf aan dat het niet authentiek handelen schadelijk kon zijn voor de gezondheid en dat het essentieel is voor de samenwerking met anderen. Ondanks dat ik me kon vinden in haar antwoord wilde ik het woord 'essentieel' vervangen door het woord 'wenselijk'. Ik antwoordde namelijk daaronder dat authenticiteit niet 'belangrijk' is. Je kan, hypothetisch, tachtig jaar oud worden en je hele leven lang een karikatuur van jezelf hebben gespeeld. Maar zou het leven van jezelf en je omgeving niet veel mooier zijn geweest als je echt authentiek kon zijn?

Iedereen wordt geboren met unieke talenten. Ieder van ons voelt iets aan of heeft begrip ergens van wat we van kinds af aan met ons meedragen. Dit zijn, zoals ik ze noem, cadeautjes. Het is logisch dat er binnen een groep mensen verschillende talenten aanwezig zijn, zo kan iedereen elkaar aanvullen. Het is dan ook vreemd dat we anno nu vooral druk bezig zijn om te leven zoals onze idolen dat doen. Dat we zo graag een karikatuur aannemen om maatschappelijke status te verkrijgen, zonder dat we de cadeautjes die we gekregen hebben bij onze geboorte constructief kunnen inzetten.

En daarom ben ik ook zo fan van 'talentgericht werken'. Omdat je dan juist wel deze cadeautjes inzet, de zogenaamde soft skills. Ik stimuleer mijn cliënten om de aangeboren talenten in te zetten op de arbeidsmarkt en om deze talenten heen vaardigheden te ontwikkelen die het talent de ruimte geven. Zodra je dat doet merk je dat alles zoveel simpeler en beter gaat. Werk wordt weer ineens leuk en uitdagend. Het zelfvertrouwen groeit en de kwaliteit van je werkzaamheden is van ongekende hoogte.

En dan wint iedereen. Jij, maar ook de ander. Iedereen plukt de vruchten. Door gewoon authentiek te zijn.

light-bulbs-1125016_1920

Lemmings

Je zit in de trein, of misschien in de auto op weg naar je werk. Het is een gewone doordeweekse dag, net zoals iedere andere dag. Je kijkt eens om je heen en je ziet dat je niet alleen bent. Talloze mensen zijn, net zoals jij, op weg naar school of werk. Je realiseert je dat iedereen als een soort lemming aanwezig is, stoïcijns en met een lege blik in de ogen. Je gedachten dwalen af...

“Hoe zou het zijn als ik niet, net zoals al deze andere mensen, als een lemming door het leven ga?”, “Als ik de vrijheid zou hebben om datgene te doen wat ik echt leuk zou vinden, hoe zou mijn leven er dan uit zien?”. Terwijl je weg mijmert in je gedachten haalt de realiteit je in. Het is je taak en plicht om gewoon te werken zoals iedereen dat doet. Want zo gaat het nou eenmaal. Je besluit om de muziek in de auto wat harder te zetten of om de gratis krant in de trein te pakken. Misschien dat wat afleiding je kan helpen om deze gedachten te sussen.

Toch blijft dat gevoel aan je knagen. Zachtjes op de achtergrond, als een frisse bries op een warme zomerse dag. Je verstand snapt er niets van en je voelt wat weerstand opkomen. Je hebt tenslotte precies datgene gedaan waarvan men zei dat je dat moest doen. Je hebt je keurig aan het stappenplan gehouden dat ons is voorgelegd. Want als je deze stappen nou maar uitvoert, dan ligt geluk en voorspoed in het verschiet. Gegarandeerd. Met een stempel erop.

Dat gevoel is er niet voor niets. Wat nou als ik je vertel dat je inderdaad meer in je hebt zitten dan dat je nu laat zien. Wat als ik je nou vertel dat er meer grootsheid in je zit dan dat men denkt. Dat jij alle karaktereigenschappen hebt om een verschil te maken in de wereld. Om de wereld, op jouw manier, een beetje mooier te maken.

Het is moeilijk om datgene los te laten wat je is geleerd. Dat er meer is dan de standaard route die naar loopbaansucces zou leiden. Maar zo'n route biedt ook houvast, je weet tenslotte precies waar je aan toe bent. Zodra je de gedachten de ruimte geeft -dat je je leven veel authentieker kan invullen- ontstaat ook vrees dat alles wat je hebt opgebouwd misschien voor niets is geweest.

En wat ga je dan doen? In onze huidige samenleving zijn er zoveel kansen en mogelijkheden dat we soms door de bomen het bos niet meer zien. We lijken te verdrinken in de eindeloze oceaan die onze arbeidsmarkt betreft. Hoe ga je daar achter komen? En als ik daar dan aan toegeef, heb ik dan gefaald? Zijn succes en geluk niet een eigen keuze? Ben ik er klaar voor om te erkennen dat ik misschien geen authentieke keuzes gemaakt heb?

Dan is het misschien toch prettiger om de volumeknop nog net iets harder te zetten of je nog dieper te storten in het artikel van de gratis krant welke je eigenlijk niet zo interessant vindt. Of je geeft de rest van de wereld de schuld over het feit dat je hierover twijfelt... dat kan natuurlijk ook.

Maar wat nou als ik zeg dat het kan. Dat je de moeite waard bent om in te investeren. Ik heb het namelijk zelf gedaan. Rond mijn dertigste voelde ik aan dat het anders moest. Dat ik meer in me had zitten dan alleen producten en diensten te verkopen aan particulieren. Er zat meer in me, ik wilde de wereld iets brengen. En dus besloot ik om het roer helemaal om te gooien.

Het kost moed, heel veel moed, om dit te realiseren. Het kost kracht en doorzettingsvermogen om de bewandelde paden over te slaan en om je eigen route te kiezen. Om er bewust voor te kiezen om geen lemming meer te zijn. Je zal veel weerstand ontvangen vanuit je omgeving. Niet iedereen zal je begrijpen of je steunen. Maar geloof me, uiteindelijk is het meer dan de moeite waard. Ondanks de kosten die zo'n keuze met zich meebrengen.

Nagenoeg iedere dag knijp ik in mijn arm om te checken of ik niet droom. Je gevoel volgen en datgene doen waar je echt goed in bent, dat is goud waard! Of het nou een eigen bedrijf betreft of een baan in loondienst... het principe blijft hetzelfde; Gewaardeerd worden om wie je echt bent. Erkent worden voor je talenten. Meehelpen een probleem op te lossen dat je aan het hart gaat. Daar gaat het om! En het mooiste is... iedereen heeft het in zich, daar ben ik van overtuigd!

Herken je jezelf in dit verhaal? Ben jij ook een young professional die aanvoelt dat 'ie meer kan laten zien aan de wereld? Durf je kritisch te kijken naar jezelf en heb je het lef om het roer om te gooien? Dan wil ik je uitdagen.

Want ondanks dat ik je niet ken heb ik vertrouwen in je. In wie je bent, je talenten en jouw visie. Ik geloof in je. Dus wat ik wil voorstellen is dat je een half uur van je tijd eens investeert in jezelf. Je mag me een half uur kosteloos bellen, zonder verplichtingen. Leg je dilemma voor. Vertel je twijfels en je angsten, maar ook je dromen en ambities. In dat half uurtje luister ik naar je en geef ik je een advies op maat zodat je weer geïnspireerd raakt. Misschien is dat net even dat duwtje in de richting dat je nodig hebt. Even dat professionele klankboord die misschien jouw situatie wel beter herkent dan dat je zou verwachten.

Want de wereld heeft jouw talenten nodig... juist nu.

online-video

Wat loopbaancoaching voor jouw bedrijf kan betekenen

Als loopbaancoach ben ik inzetbaar als Chief Happinness Officer waarbij ik jonge bedrijven in de omgeving van Amsterdam ondersteun in het verhogen van het werkplezier. Want blije werknemers... wie wil dat nou niet?

Blije werknemers zijn productiever, innovatiever, minder snel (langdurig) ziek en blijven langer bij de werkgever werken. Buiten dat zijn bedrijven met blije werknemers aantrekkelijker voor het aantrekken van nieuw talent.

Mijn specialisatie ligt omtrent :

  • talentgericht werken (datgene doen waar je goed in bent)
  • zingeving (datgene doen wat nuttig aanvoelt)
  • millennials (geboren tussen 1980 en 1990)

Dus heb jij dat jonge en energieke bedrijf en je bent benieuwd wat loopbaancoaching voor jouw organisatie kan betekenen? Neem dan gerust contact met me op.

PS. Heb jij de ufo al in het filmpje gespot?

ext

Beste Kelly Weekers – een reactie op ‘Kappen met vooroordelen over vrouwelijke ondernemers’​

Gisteren las ik je artikel op LinkedIn genaamd 'Kappen met vooroordelen over vrouwelijke ondernemers'. Ik was licht geschokt toen ik de titel las, want mijn visie is dat alle mensen gelijkwaardig zijn en dat ze dienen te worden beoordeeld op hun daden. Lichtelijk nieuwsgierig met wat er gebeurd was besloot ik dan ook om je artikel te lezen.

Zeker met de kennis van je nieuwste boek 'Happy Lifehacks 365' was ik nogal onder de indruk van de eerste zin van je artikel. Deze luidde 'Deze week was het tijdens twee interviews weer raak.', want ik dacht :

"Wow, wat moet dat geweldig zijn dat er vanuit de media zoveel interesse is in jou en/of je nieuwste product! Hoeveel ondernemers zouden daar niet van dromen? Wat een voorrecht!".

In het kader van gelukkig zijn miste ik de dankbaarheid voor het feit dat de media tijd, geld en moeite in jou stopt om jou en je product te promoten. Laat me voorop stellen dat jaloezie van mijn kant niet aanwezig is; maar ik moet wel stellen dat toen ik mijn nieuwste online cursus 'Solliciteren anno Nu' lanceerde ik amper een like van mijn moeder kreeg, laat staan dat de media mij benaderde.

Ik las verder en waarbij mijn oog viel op de zin 'Binnen no-time ging het over ‘mijn bedrijfje’ en over ‘het succes van mijn man’.'. En dan vooral het laatste gedeelte, dat over je man. Wat moet dat heerlijk zijn om als koppel allebei succesvol te zijn in datgene wat je doet. Hoeveel gezinnen in Nederland ervaren het tegenovergestelde? Hoeveel mensen ploeteren er dagelijks en plukken er nauwelijks de vruchten van? Wederom, wat een prachtige en bevoorrechte situatie hebben jullie voor jezelf gecreëerd! Iets waar een stuk dankbaarheid en trots niet zou misstaan.

Ook de zin die daarop volgde wekte mijn interesse. Je schreef ‘Jij was toch ook model. Die looks helpen natuurlijk!’. Ik betrapte mezelf erop dat ik een beetje moest gniffelen. Vaak lees ik posts van je op LinkedIn waarin een foto van jou geplaatst is. Er is veel aandacht besteed aan je uiterlijk en aan de foto. Waar ik mezelf op betrap is dat ik sneller je artikel ga lezen door de foto die je erbij geplaatst hebt zonder dat de foto daadwerkelijk een representatie weergeeft van de inhoud van je bericht. Even als voorbeeld; iemand schrijft een artikel over boten en zet er een plaatje bij van een auto waarbij ik besloot het artikel te lezen door het plaatje van de auto. Dat dus.

Mensen voelen zich aangetrokken tot schoonheid. Mannen en vrouwen. Dit hebben ze zelfs bij baby's getest en het bleek dat ze langer keken naar foto's van fotomodellen dan naar foto's van 'mensen met een gemiddelde schoonheid'. En dit zet je in. Logisch. Want werk met wat er is. Als je het geluk hebt gehad dat je 'de juiste genen' hebt gekregen bij je geboorte dan is dat simpelweg een cadeautje. En ongetwijfeld zul je er ook hard aan werken om je schoonheid intact te houden, maar dat neemt niet weg dat je de mazzel hebt gehad dat je van nature een mooi mens bent.

Corrigeer me als ik fout zit, maar ik ben nog nooit een foto van je tegengekomen op LinkedIn die je op zondagochtend om 9u gemaakt hebt zonder make-up, je haar in een staart en met een slobbertrui aan. En dan van die dikke wallen onder je ogen omdat je kinderen je de halve nacht wakker hebben gehouden.

Niet iedereen ziet er zo mooi uit als jij. Wederom; terecht dat je dit in zet als commercieel middel. Zo werd ik recentelijk ook  geconfronteerd met de zeer prettige stem van Patrick Kicken bij het Nationale Stress Debat. Damn wat heeft die kerel een prettige stem om naar te luisteren. Logisch dat hij werkte voor de radio en nu podcasts doet.

Ook Patrick Kicken werkt met wat er is. Hij heeft die prettige stem cadeau gekregen bij z'n geboorte en hij maakt er gebruik van. Logisch.

Veel woorden die de interviewers volgens jou gebruikte waren verkleinwoordjes. Zoals 'bedrijfje' en 'boekje'. Dit herkennen we allemaal aangezien Nederlanders de kroon spannen met verkleinwoordjes. We drinken graag een kopJE koffie of eten een broodJE kaas.

Ik kan me nog wel herinneren dat toen ik nog in loondienst was collega's weleens spraken over hun collegaatje. Ik keek ze meestal glimlachend aan terwijl ik met mijn linker duim en wijsvinger een afstand van ongeveer een decimeter aanduidde. "Is die collega zo klein dan?" vroeg ik vervolgens gekscherend terwijl de collega moest glimlachen van mijn opmerking. Niet dat mijn collega dit per sé zei met de intentie om de andere collega te kleineren, het zat er gewoon ingebakken om het woord collega standaard te verkleinen.

Het is altijd moeilijk om de intentie van de berichtgever helemaal te begrijpen. Welke intentie zouden de interviewers hebben gehad toen ze deze verkleinwoorden gebruikten? Helemaal zeker kunnen we daar nooit van zijn, tenzij we ze er mee confronteren.

Waar we wel invloed op hebben is op de wijze dat we omgaan met deze verkleinwoordjes. Voelen we ons aangesproken of misschien zelfs wel beledigd? En vertelt dit dan meer over de ander of over onszelf? Het feit dat de interviewers belangstelling tonen in jou en in je product lijkt haaks te staan op het punt dat je maakt waarbij je zegt dat de interviewers jou niet serieus nemen als ondernemer omdat je vrouw bent. Maar goed, ik zat er niet bij dus dat is een aanname.

Iedereen van ons heeft de macht om te besluiten wat ze doen met de informatie die ze aangeboden krijgen. We bepalen zelf welk waardeoordeel we koppelen aan de opmerkingen van anderen.

Misschien staat dit al in je nieuwste boek, maar ik wil het als afsluiter graag nog even met je delen. Twee belangrijke waardes als we kijken naar geluk zijn 'dankbaarheid' en 'compassie'.

  • Dankbaar voor al dat moois dat je bij je geboorte cadeau kreeg en wat je door hard werken zelf hebt neergezet.
  • Dankbaar voor het leven dat je mag leiden waarin je jezelf kan ontplooien en ontwikkelen zoals jij dat wil.
  • Dankbaar dat zoveel mensen interesse in jou en je dienstverlening hebben.
  • Dankbaar voor al het moois dat het leven jou en jouw familie geschonken heeft, ondanks de tegenslagen die iedereen in het leven ervaart.

En dan vanuit compassie denken, je even verplaatsen in de schoenen van een ander.

  • Misschien hadden de interviewers jou onderschat en zijn ze onder de indruk van jouw prestaties.
  • Misschien hebben ze veel vrouwelijke ondernemers gekend die niet zo succesvol waren als jij en daar onder de indruk van zijn.
  • Misschien hebben ze zelf veel moeite om een goed balans te vinden tussen werk en privé.

Beste Kelly, ik wil je heel veel succes wensen met de verkoop van je boek. En dit zeg ik niet omdat je een vrouwelijke ondernemer bent, maar omdat ik het je terecht gun. Ik hoop dat je de levens van veel mensen positief zal beïnvloeden met zowel je boeken als je coachactiviteiten.

Groet van Matthijs

PS. Ik heb de foto voor dit artikel uit een post van je gehaald, is dat ok?

creating smiles loopbaancoach

Nationaal Stressdebat en de wildgroei aan coaches

In sommige gevallen is een groot voordeel soms ook een nadeel. Enige jaren terug, toen we besloten om te verhuizen richting de Zaanstreek besloten mijn vrouw en ik om geen kabelaansluiting aan te vragen. Want naast het nieuws en DWDD keken we eigenlijk niet. Tot op de dag van vandaag hebben we geen behoefte gehad aan een kabelaansluiting. Het nadeel is wel dat je daardoor de actualiteiten mist en een interessant debat als het Nationaal Stressdebat een maand of wat later online bekijkt.

Zoals je je kan voorstellen is dit een super interessant debat voor mij. Niet dat ik zozeer met burn-out patiënten te maken heb, maar wel over de rol die arbeid inneemt in ons leven. Hoe we weer zingeving en plezier kunnen ervaren in onze loopbaan en hoe we zaken als burn-out kunnen vermijden.

Je kan je dus wel voorstellen dat ik er even goed voor ging zitten.

Wat me veelal opviel was dat de schuld van de burn-out werd neergelegd bij het individu. We leggen onszelf allemaal verplichtingen op, moeten constant gelukkig zijn en we moeten iedere dag het maximale uit onszelf halen. Gezond eten? Lichaamsbeweging? Ontspanning? Tja, die zaken lijken soms ondergeschikt te zijn in ons dagelijks leven. Als we dat nou maar allemaal even doen, te samen met het altijd belangrijke 'nee' zeggen... dan komt het wel goed.

Volgens psychiater Esther van Fenema zijn we allemaal 'knettergek' geworden.

Maar de vraag 'waarom' we dit allemaal doen bleef achterwegen. En juist dat, waarom we onze interne drijfveer getriggerd wordt om dit destructieve gedrag te vertonen, werd niet besproken. Waarom eten we zo ongezond? Waarom doen we zo weinig aan lichaamsbeweging? Waarom ontspannen we te weinig? Waarom moeten we zoveel van onszelf? En niet te vergeten; waarom zeggen we geen 'nee'?

Zou het iets te maken kunnen hebben met de maatschappij waarin we leven? Zou het iets te maken kunnen hebben met ons economische stelsel? I know. Klinkt saai en het zijn geen praktische tips waar we als publiek zo happig op zijn, maar het komt naar mijns inziens wel dichterbij de oorzaak van onze volksepidemie.

Bedenk dat we in een wereld leven waarin we leren dat we elkaars concurrent zijn. Dit komt voort uit het neo-liberaal denken. Iedereen is een product op de arbeidsmarkt en het is van belang om het maximale uit je loopbaan te halen. Om je ouders trots te maken en je vrienden jaloers. Of op z'n minst dat ze met afgunst jouw salarisverhoging aanhoren als je het ze verteld. En als jij niet iedere dag 120% geeft, wat theoretisch onmogelijk is, dan doet iemand anders dat wel. Zeg maar dag tegen je promotie. En het respect dat je verliest in je omgeving.

Ik schreef er al eerder over. Spreuken als 'Work Hard, Play Hard!', 'Doe het vandaag beter dan gisteren!' en het onschuldig lijkende 'Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd' leggen onbewust een enorme druk op onze schouders. We moeten presteren. Want waar je vroeger nog God de schuld kon geven van je lage sociale status ben je nu toch echt zelf verantwoordelijk. Je moét meedoen aan de ratrace. Je moet altijd online zijn want anders mis je wat. Je moet altijd maximaal presteren.

Want alleen dan heb je een succesvol en mooi leven.
Gek hè dat we allemaal neervallen?

Wil je meer lezen over mijn visie omtrent burn-out, dan verwijs ik je graag door naar mijn longread artikel 'Waarom je burn-out niet jouw schuld is'.

En dan natuurlijk de wildgroei aan coaches. Dat was ergens wel mooi om te zien. Hoe Esther van Fenema met een botte bijl om zich heen sloeg. Ze wekte de impressie dat zij het allemaal wel wist, alleen heb ik geen idee wat ze dan precies doet om burn-out te genezen bij haar patiënten. Noch hoorde ik een oplossing die deze epidemie echt zou kunnen aanpakken.

Ja ik kan me vinden in de kritiek van Esther. Vreemd aangezien ikzelf ook coach ben. Maar ik weet nog goed dat toen ik de beslissing nam om dit vakgebied te gaan beoefenen dat ik het belangrijk vond om mezelf goed om te scholen. Ik besefte me dat het een enorme verantwoordelijkheid is die je draagt als coach ten opzichte van je cliënt. Dat het dus wel van belang is om enige kennis van zaken te hebben als je een cliënt tegenover je hebt zitten. En dus besloot ik een post HBO te volgen waarvan ik wist dat het niet alleen een erkende opleiding was, maar ook dat ik me direct kon aansluiten bij een brancheorganisatie.

Mascha Mooy van Bye Bye Burn-out stelde voor om zelf een keurmerk op te zetten. Daar ben ik geen voorstander van, omdat dan een commerciële partij die zelf actief is op de coachingsmarkt keurmerken gaat uitdelen. Allicht als je een opleiding bij hun hebt gevolgd? En wie waarborgt, als onafhankelijke instantie, de kwaliteit hiervan? Persoonlijk ben ik meer voorstander van onafhankelijke keurmerken als de St!R, NOLOC, CMI en de NOBCO.

Er is een wildgroei ontstaan omdat er vraag is vanuit de markt. Klaarblijkelijk kan de GGZ dit probleem niet aan. Lange wachtlijsten of peperdure particuliere psychologen zijn niet voor iedereen weggelegd. En dan speelt de markt daar op in. Als Esther dit wil tegengaan is het denk ik belangrijk dat de GGZ en de psychologen/psychiaters een serieus plan van aanpak opstellen. Maar daar hoor ik haar niet over.

Een tip die ik dan ook graag meegeef aan mensen omtrent de wildgroei aan coaches is om te checken of de coach in kwestie is aangesloten bij een brancheorganisatie en waar de brancheorganisatie garant voor staat. Zo weet je dat een coach voldoet aan een aantal minimum eisen die de brancheorganisatie stelt.

Waarom de weg van de minste weerstand helemaal niet zo verkeerd is

Waarom de weg van de minste weerstand helemaal niet zo verkeerd is

Het onweerde. Ik liep even snel naar de supermarkt met een paraplu in de hand. Ik hoorde gerommel hoog in de lucht terwijl de regendruppels ritmisch tikte tegen de paraplu Ik bedacht me hoe stupide het zou zijn om nu op een groot open veld te lopen.  Op het moment dat de bliksem inslaat kiest deze altijd de weg van de minste weerstand. Als ik dus loop, met paraplu, over een uitgestrekte vlakte, dan zal de bliksem mijn paraplu als eerste willen bereiken. Deze is het dichtste bij en is dus de weg van de minste weerstand. Jep, da's een vreemde gedachtegang. En zo dwaalde mijn gedachten, terwijl ik stapsgewijs richting de winkel liep, af.

Ik realiseerde me dat vrijwel alles in de natuur de weg van de minste weerstand kiest. Water dat zich vormt tot een rivier kiest -je voelt 'm al aankomen- de weg van de minste weerstand. Alsof de rivier bij zichzelf bedenkt hoe die zo snel mogelijk bij de zee kan uitkomen. Zonder al te veel moeite. Of uitdagingen. Nou heeft water uiteraard geen gedachtegang, maar zo werkt het wel.

Vreemd hoe wij dan als mensen onszelf tegenwoordig een steeds hogere druk opleggen. We moeten altijd beter zijn dan gisteren. Waarom een acht halen voor een toets als je ook een negen kan halen? Work hard, play hard! Succes is een keuze! Dat soort uitspraken. We worden juist aangespoord om niet de makkelijke weg te kiezen. Je moet en zal de moeilijke weg kiezen. Om jezelf uit te dagen. Om de wereld te laten zien hoe hard je je best doet, Om maar constant je grenzen te verleggen. Je geluk ligt buiten je comfort zone! Tja, dat dus.

Mijn fantasie ging met me aan de haal. Terwijl ik nog steeds buiten liep stelde ik mezelf een scenario voor waarin een groep leeuwen bij elkaar kwam om nieuwe jaagtechnieken te bespreken. Of een zelf in elkaar gezette hindernisbaan voor de zebra's zodat ze beter konden leren vluchten. Want als die leeuwen nu aan het trainen zijn, dan moeten de zebra's natuurlijk wel bij blijven. Ik zag een groep gorilla's voor me die een cursus 'vlooien voor beginners' aan het volgen waren. Of een groepje merels die middels hun zangclubje proberen om voortaan in canon te zingen.

Hoe komt het toch dat we onszelf zo loskoppelen van het gene wat eigenlijk heel natuurlijk zou moeten aanvoelen? We laten ons gek maken door memes op de sociale media die ons zogenaamde inspiratievolle quotes aanbied. Of eigenlijk door de strot dauwt. Toch voelen we er ons door aangetrokken. De krachtige uitspraken spreken ons cognitief denkvermogen aan. Tja,  dat klinkt wel logisch. Maar is dat ook zo?

Iedereen op deze aardbodem wordt geboren met zogenaamde talenten; karaktereigenschappen die ons omschrijven. Sommige mensen zijn van nature zorgzaam terwijl andere mensen van nature weer erg analytisch zijn. Weer andere mensen zijn van nature creatief en anderen zijn gedreven. De natuur levert ons een prachtige mix van verschillende talenten en karaktereigenschappen zodat we elkaar kunnen aanvullen in groepsverband. Maar laat het nou net zo zijn dat we, in onze huidige maatschappij, bepaalde karaktereigenschappen hoger inschalen dan andere. Gedrevenheid. Risicovol gedrag. Extraversie. Winnaarsmentaliteit. Allemaal termen die anno nu erg tot de verbeelding spreken. Binnen ons huidige economische stelsel komen deze karaktereigenschappen volledig tot hun recht. En dan wordt je beloond met veel welvaart en status.

We laten ons dus maar al te graag de les lezen door een relatief klein selectief groepje mensen die ons wel even vertelt hoe het leven in elkaar steekt. We kijken tegen deze mensen op en willen hun gedrag kopiëren. En dus klikken we massaal op de like knop zodra zo'n 'pseudo-goedbedoelde meme' weer onze tijdlijn passeert. We moeten iedere dag een betere versie van onszelf laten zien. Want de meme zegt dat dat zo is.  Of dat videootje van een Hollywood ster die van niks naar absolute rijkdom ging. En dat het allemaal maar bestaat uit hard werken en niet opgeven. Als iedereen miljonair zou worden van hard werken en niet opgeven; dan waren de kinderen in de textielfabrieken in Bangladesh nu zo'n beetje de rijkste kinderen ter wereld. Of zouden alle verpleegkundigen en verzorgende in Nederland een enorm vermogen hebben vergaard. Ik geloof dat deze popie-jopie uitspraken een steeds grotere 'bullshit factor' beginnen te ontwikkelen.

Een ontwikkeling, persoonlijk of professioneel, is nooit een recht stijgende lijn. Op sommige momenten ontwikkelen we omdat het leven ons uitdagingen voorschotelt. Op andere momenten in ons leven kabbelt alles rustig door. En soms doen we ook weer een stap terug en stappen we in onze valkuil. Een mensenleven, met al haar levenslessen is een chaotisch gegeven. Soms moeten we bij schakelen naar een hogere versnelling, soms kunnen we rustig doorrijden in de versnelling waar we al in zitten.

De weg van de minste weerstand. Het klinkt allicht aantrekkelijk. En dat is het ook, vaak omdat de antwoorden die we zoeken in ons leven eenvoudiger zijn dan dat we denken. We hebben een gave om situaties die we meemaken moeilijker en ingewikkelder te maken dan dat eigenlijk nodig is. Wat zou er gebeuren in je leven als je besluit om vaker voor de makkelijkste oplossing te gaan? Dat je kiest voor een strategie die dicht bij je ligt? Dat je niet kiest voor de weg van de meeste weerstand maar dat je de grenzen van je comfortzone op zoekt. De weg van de minste weerstand symboliseert voor mij dan ook de weg die natuurlijk aanvoelt voor je. Een weg die voor jou klopt en past bij wie je bent. Dat je keuzes maakt omdat ze authentiek aanvoelen, niet omdat een meme of een goeroe jou daar toe oproept.

Een leeuw hoeft geen nieuwe jaagtechnieken te leren omdat de leeuw daar van nature al goed in is. Zebra's hoeven geen nieuwe vluchtroutes te bedenken omdat ze als collectief al precies weten wat ze moeten doen. En merels? Die kunnen al mooi zingen vanaf het moment dat ze geboren worden. Misschien wordt het tijd dat ook jij meer gaat kijken naar wat jij van nature al goed kan. En dat je daar je pijlen op richt. Datgene doen wat voor jou natuurlijk aanvoelt. Talentgericht werken.

En zo kwam ik aan bij de supermarkt. Ik klapte mijn paraplu dicht. Het is tijd voor de boodschappen.

online-video

Beste boze Nederlander

We zijn boos. Gefrustreerd. Het moet anders.

Vandaag las ik weer eens de reacties van FvD aanhangers op een Facebook post van deze politieke partij. We leggen de schuld van onze eigen ontevredenheid bij vluchtelingen, klimaatgekkies en de EU. En we leggen onze hoop bij politici als Thierry Baudet.

Wat zou er gebeuren als we zelf weer controle nemen? Zou loopbaancoaching de oplossing kunnen bieden om weer gelukkig te zijn?

Laat je inspireren op www.creatingsmiles.nl

Want de wereld heeft jouw talenten nodig... #juistnu

mistake-1966448_1920

Waarom je valkuil je zoveel moois over jezelf vertelt

Een kleine week geleden las ik een artikel van Remi Mewiss dat ging over hoe je met je valkuilen omgaat tijdens een sollicitatiegesprek. Vanuit mijn werk als loopbaancoach trok de titel 'De valkuil vakkundig vermijden' direct mijn aandacht. Want als we dieper inzoomen op de term 'valkuil', wat bekent dat nou eigenlijk precies en wat vertelt het over onszelf?

Ik ga dit onderwerp benaderen vanuit het perspectief van een loopbaancoach wat zowel gebaseerd is op de theorie die ik leerde op mijn studie tot loopbaancoach als de ervaringen die ik heb opgedaan in mijn praktijk Creating Smiles Loopbaancoaching.

Wat is precies een valkuil? Vanuit een theoretisch kader zou ik willen stellen dat een valkuil een situatie is die getriggerd wordt door een negatieve ervaring waarbij jouw kernkwaliteiten op steroïden worden gezet. Ja, dat dus. Maar laten we dat eens in normaal Nederlands beschrijven zonder al te veel vakjargon in de strijd te gooien.

Soms is het onzekerheid, soms een angst. Je kan je ook ongemakkelijk voelen of juist ondergewaardeerd. Wat ook jouw trigger is, ieder van ons komt weleens in situaties terecht waarin ons ego wordt aangetast. Dat kan een opmerking zijn van iemand, een situatie waarin je je onveilig voelt of een knagend gevoel van binnen dat er iets niet klopt. Van nature willen we de situatie veranderen en weer naar onze hand zetten. Dat we weer de controle willen krijgen. Niet dat het eindresultaat het gene is waar je op hoopt, maar zodra je in je valkuil stapt is dat onbewust wel datgene wat je tracht te doen.

Om de situatie weer te verbeteren zet je een deel van je persoonlijkheid in. Vanuit de loopbaancoaching worden deze karaktereigenschappen ook wel kernkwaliteiten genoemd. Ik noem ze liever talenten. Zonder dat we erbij nadenken zetten we deze eigenschappen tijdens zo'n negatieve situatie in. Alleen dan op steroïden. We doen dan eigenlijk teveel van het goede waardoor er geen winst behaald wordt. Vaak wordt de situatie dan alleen maar slechter. We gaan overcompenseren.

Laten we eens een voorbeeld nemen. We nemen een fictief persoon in gedachten genaamd Frank. Frank is van nature een zorgzame man. Van jongs af aan is hij zich bewust van zijn sociale omgeving en speelt graag in op de behoeften van anderen. Dit is logisch voor hem. In dit geval spreken we over zijn talent. Frank is een topper als het om zorgzaamheid gaat en wordt door anderen ook hiervoor geprezen. Hij werkt voor een commercieel bedrijf in een team van vijf collega's waarin ze zorg dragen voor de verkoop van het product. De druk ligt op dit moment hoog omdat het er naar uit ziet dat de gestelde target niet gehaald wordt. Frank heeft het idee dat Karel, zijn collega, minder presteert dan normaal. Vanuit zijn zorgzame karakter gaat hij naar Karel toe om hem te helpen. Maar dan komt het, want Frank begint te betuttelen. Hij begint zijn hulp op te dringen aan Karel en hij gaat zich bemoeien met zijn processen. Karel heeft hier helemaal niet om gevraagd en begint zich behoorlijk te irriteren aan Frank. Er ontstaat een escalatie tussen Frank en Karel waardoor beide mannen de hele dag chagrijnig aan het werk zijn.

Frank is in zijn valkuil gestapt.

De trigger bij dit voorbeeld is de enorme druk die op de schouders van het team ligt. Hij voelt zich verantwoordelijk (zorgzaamheid!) voor de resultaten van het team waardoor hij in de stress schiet. Hij wil het probleem oplossen door Karel te helpen, alleen schiet hij daarin door. Hulp geven verandert in betutteling en opdringerigheid.

Veelal zijn we gewend om te kijken naar alleen de valkuil. Net zoals we vroeger leerden op school om te kijken naar het aantal foute antwoorden bij een toets. Zo zijn we ingesteld, we kijken naar wat er verbeterd dient te worden maar vergeten soms te kijken naar wat er allemaal wel goed is.

Achter je valkuil schuilt dus een talent van je. Iets waar jij van nature goed in bent. Iets wat jij aanvoelt en jouw persoonlijkheid omschrijft. Let wel, een talent is wat anders dan een vaardigheid. Een talent is een aangeboren karaktereigenschap, een vaardigheid is de mogelijkheid om het talent zichtbaar te maken. Een vaardigheid kan je leren, een talent niet.

Als je op zoek gaat naar jouw valkuilen, bedenk dan eens welk prachtig talent van jou daaronder ligt.
Voel je je snel aangesproken of beledigd? Misschien ben je dan wel empathisch.
Werk je soms langer en harder door dan goed voor je is? Misschien ben je dan wel gedreven.
Ben je soms bot naar anderen toe? Misschien ben je dan wel rechtvaardig.

Laten we de koppeling maken met het artikel van Remi.  Het is goed om niet gelijk in de stress te schieten zodra een toekomstige werkgever je vraagt naar jouw valkuilen. Tenslotte kan je dit gebruiken als bruggetje naar jouw talenten. Want wederom; jouw valkuilen vertellen je iets over jouw talenten. Als je weet wat jouw triggers zijn dan kan je deze tijdens jouw sollicitatiegesprek kenbaar maken.

Maar wat nou als je toekomstige werkgever aan je vraagt wat je eraan gaat doen om niet in je valkuil te stappen? Bedenk dan dat er twee mogelijkheden zijn om dit probleem aan te pakken.

Ten eerste; wees je bewust van je triggers. Zodra je daar bewust van bent zal je merken dat je steeds vaker niet in je valkuil stapt. Luister naar je gevoel en neem deze serieus. Je voelt het namelijk aankomen als je in je valkuil  stapt. Hoe vaker je reflecteert hoe sneller je de triggers gaat herkennen. Dit vergt oefening en tijd.

Ten tweede; onderzoek eens wat je kan leren van mensen die haaks tegenover jou staan. Deze mensen zitten in je zogenaamde 'allergie zone'. Een zorgzaam persoon zal behoorlijk de pest hebben aan iemand die alleen maar aan zichzelf denkt. Een zorgzaam persoon snapt een egocentrisch persoon niet. Toch is er wel wat dat je kan leren van deze super irritante egocentrist. Misschien kan je beter je grenzen aangeven of besef je dat het niet jouw taak is om 'de wereld te redden'. Het lijkt dan een beter idee om, zoals in het voorbeeld met Frank, de hulp aan te bieden in plaats van deze hulp op te leggen.

Mocht je dit onderwerp interessant vinden dan kan ik je adviseren om eens te Googelen naar het kernkwadrant van Daniel Ofman.

Bij deze wil ik je dus uitdagen om je valkuilen vanuit een ander licht te benaderen. Want indirect vertellen ze heel veel moois over wie je bent en waar je voor staat.