ext

Beste Kelly Weekers – een reactie op ‘Kappen met vooroordelen over vrouwelijke ondernemers’​

Gisteren las ik je artikel op LinkedIn genaamd 'Kappen met vooroordelen over vrouwelijke ondernemers'. Ik was licht geschokt toen ik de titel las, want mijn visie is dat alle mensen gelijkwaardig zijn en dat ze dienen te worden beoordeeld op hun daden. Lichtelijk nieuwsgierig met wat er gebeurd was besloot ik dan ook om je artikel te lezen.

Zeker met de kennis van je nieuwste boek 'Happy Lifehacks 365' was ik nogal onder de indruk van de eerste zin van je artikel. Deze luidde 'Deze week was het tijdens twee interviews weer raak.', want ik dacht :

"Wow, wat moet dat geweldig zijn dat er vanuit de media zoveel interesse is in jou en/of je nieuwste product! Hoeveel ondernemers zouden daar niet van dromen? Wat een voorrecht!".

In het kader van gelukkig zijn miste ik de dankbaarheid voor het feit dat de media tijd, geld en moeite in jou stopt om jou en je product te promoten. Laat me voorop stellen dat jaloezie van mijn kant niet aanwezig is; maar ik moet wel stellen dat toen ik mijn nieuwste online cursus 'Solliciteren anno Nu' lanceerde ik amper een like van mijn moeder kreeg, laat staan dat de media mij benaderde.

Ik las verder en waarbij mijn oog viel op de zin 'Binnen no-time ging het over ‘mijn bedrijfje’ en over ‘het succes van mijn man’.'. En dan vooral het laatste gedeelte, dat over je man. Wat moet dat heerlijk zijn om als koppel allebei succesvol te zijn in datgene wat je doet. Hoeveel gezinnen in Nederland ervaren het tegenovergestelde? Hoeveel mensen ploeteren er dagelijks en plukken er nauwelijks de vruchten van? Wederom, wat een prachtige en bevoorrechte situatie hebben jullie voor jezelf gecreëerd! Iets waar een stuk dankbaarheid en trots niet zou misstaan.

Ook de zin die daarop volgde wekte mijn interesse. Je schreef ‘Jij was toch ook model. Die looks helpen natuurlijk!’. Ik betrapte mezelf erop dat ik een beetje moest gniffelen. Vaak lees ik posts van je op LinkedIn waarin een foto van jou geplaatst is. Er is veel aandacht besteed aan je uiterlijk en aan de foto. Waar ik mezelf op betrap is dat ik sneller je artikel ga lezen door de foto die je erbij geplaatst hebt zonder dat de foto daadwerkelijk een representatie weergeeft van de inhoud van je bericht. Even als voorbeeld; iemand schrijft een artikel over boten en zet er een plaatje bij van een auto waarbij ik besloot het artikel te lezen door het plaatje van de auto. Dat dus.

Mensen voelen zich aangetrokken tot schoonheid. Mannen en vrouwen. Dit hebben ze zelfs bij baby's getest en het bleek dat ze langer keken naar foto's van fotomodellen dan naar foto's van 'mensen met een gemiddelde schoonheid'. En dit zet je in. Logisch. Want werk met wat er is. Als je het geluk hebt gehad dat je 'de juiste genen' hebt gekregen bij je geboorte dan is dat simpelweg een cadeautje. En ongetwijfeld zul je er ook hard aan werken om je schoonheid intact te houden, maar dat neemt niet weg dat je de mazzel hebt gehad dat je van nature een mooi mens bent.

Corrigeer me als ik fout zit, maar ik ben nog nooit een foto van je tegengekomen op LinkedIn die je op zondagochtend om 9u gemaakt hebt zonder make-up, je haar in een staart en met een slobbertrui aan. En dan van die dikke wallen onder je ogen omdat je kinderen je de halve nacht wakker hebben gehouden.

Niet iedereen ziet er zo mooi uit als jij. Wederom; terecht dat je dit in zet als commercieel middel. Zo werd ik recentelijk ook  geconfronteerd met de zeer prettige stem van Patrick Kicken bij het Nationale Stress Debat. Damn wat heeft die kerel een prettige stem om naar te luisteren. Logisch dat hij werkte voor de radio en nu podcasts doet.

Ook Patrick Kicken werkt met wat er is. Hij heeft die prettige stem cadeau gekregen bij z'n geboorte en hij maakt er gebruik van. Logisch.

Veel woorden die de interviewers volgens jou gebruikte waren verkleinwoordjes. Zoals 'bedrijfje' en 'boekje'. Dit herkennen we allemaal aangezien Nederlanders de kroon spannen met verkleinwoordjes. We drinken graag een kopJE koffie of eten een broodJE kaas.

Ik kan me nog wel herinneren dat toen ik nog in loondienst was collega's weleens spraken over hun collegaatje. Ik keek ze meestal glimlachend aan terwijl ik met mijn linker duim en wijsvinger een afstand van ongeveer een decimeter aanduidde. "Is die collega zo klein dan?" vroeg ik vervolgens gekscherend terwijl de collega moest glimlachen van mijn opmerking. Niet dat mijn collega dit per sé zei met de intentie om de andere collega te kleineren, het zat er gewoon ingebakken om het woord collega standaard te verkleinen.

Het is altijd moeilijk om de intentie van de berichtgever helemaal te begrijpen. Welke intentie zouden de interviewers hebben gehad toen ze deze verkleinwoorden gebruikten? Helemaal zeker kunnen we daar nooit van zijn, tenzij we ze er mee confronteren.

Waar we wel invloed op hebben is op de wijze dat we omgaan met deze verkleinwoordjes. Voelen we ons aangesproken of misschien zelfs wel beledigd? En vertelt dit dan meer over de ander of over onszelf? Het feit dat de interviewers belangstelling tonen in jou en in je product lijkt haaks te staan op het punt dat je maakt waarbij je zegt dat de interviewers jou niet serieus nemen als ondernemer omdat je vrouw bent. Maar goed, ik zat er niet bij dus dat is een aanname.

Iedereen van ons heeft de macht om te besluiten wat ze doen met de informatie die ze aangeboden krijgen. We bepalen zelf welk waardeoordeel we koppelen aan de opmerkingen van anderen.

Misschien staat dit al in je nieuwste boek, maar ik wil het als afsluiter graag nog even met je delen. Twee belangrijke waardes als we kijken naar geluk zijn 'dankbaarheid' en 'compassie'.

  • Dankbaar voor al dat moois dat je bij je geboorte cadeau kreeg en wat je door hard werken zelf hebt neergezet.
  • Dankbaar voor het leven dat je mag leiden waarin je jezelf kan ontplooien en ontwikkelen zoals jij dat wil.
  • Dankbaar dat zoveel mensen interesse in jou en je dienstverlening hebben.
  • Dankbaar voor al het moois dat het leven jou en jouw familie geschonken heeft, ondanks de tegenslagen die iedereen in het leven ervaart.

En dan vanuit compassie denken, je even verplaatsen in de schoenen van een ander.

  • Misschien hadden de interviewers jou onderschat en zijn ze onder de indruk van jouw prestaties.
  • Misschien hebben ze veel vrouwelijke ondernemers gekend die niet zo succesvol waren als jij en daar onder de indruk van zijn.
  • Misschien hebben ze zelf veel moeite om een goed balans te vinden tussen werk en privé.

Beste Kelly, ik wil je heel veel succes wensen met de verkoop van je boek. En dit zeg ik niet omdat je een vrouwelijke ondernemer bent, maar omdat ik het je terecht gun. Ik hoop dat je de levens van veel mensen positief zal beïnvloeden met zowel je boeken als je coachactiviteiten.

Groet van Matthijs

PS. Ik heb de foto voor dit artikel uit een post van je gehaald, is dat ok?

creating smiles loopbaancoach

Nationaal Stressdebat en de wildgroei aan coaches

In sommige gevallen is een groot voordeel soms ook een nadeel. Enige jaren terug, toen we besloten om te verhuizen richting de Zaanstreek besloten mijn vrouw en ik om geen kabelaansluiting aan te vragen. Want naast het nieuws en DWDD keken we eigenlijk niet. Tot op de dag van vandaag hebben we geen behoefte gehad aan een kabelaansluiting. Het nadeel is wel dat je daardoor de actualiteiten mist en een interessant debat als het Nationaal Stressdebat een maand of wat later online bekijkt.

Zoals je je kan voorstellen is dit een super interessant debat voor mij. Niet dat ik zozeer met burn-out patiënten te maken heb, maar wel over de rol die arbeid inneemt in ons leven. Hoe we weer zingeving en plezier kunnen ervaren in onze loopbaan en hoe we zaken als burn-out kunnen vermijden.

Je kan je dus wel voorstellen dat ik er even goed voor ging zitten.

Wat me veelal opviel was dat de schuld van de burn-out werd neergelegd bij het individu. We leggen onszelf allemaal verplichtingen op, moeten constant gelukkig zijn en we moeten iedere dag het maximale uit onszelf halen. Gezond eten? Lichaamsbeweging? Ontspanning? Tja, die zaken lijken soms ondergeschikt te zijn in ons dagelijks leven. Als we dat nou maar allemaal even doen, te samen met het altijd belangrijke 'nee' zeggen... dan komt het wel goed.

Volgens psychiater Esther van Fenema zijn we allemaal 'knettergek' geworden.

Maar de vraag 'waarom' we dit allemaal doen bleef achterwegen. En juist dat, waarom we onze interne drijfveer getriggerd wordt om dit destructieve gedrag te vertonen, werd niet besproken. Waarom eten we zo ongezond? Waarom doen we zo weinig aan lichaamsbeweging? Waarom ontspannen we te weinig? Waarom moeten we zoveel van onszelf? En niet te vergeten; waarom zeggen we geen 'nee'?

Zou het iets te maken kunnen hebben met de maatschappij waarin we leven? Zou het iets te maken kunnen hebben met ons economische stelsel? I know. Klinkt saai en het zijn geen praktische tips waar we als publiek zo happig op zijn, maar het komt naar mijns inziens wel dichterbij de oorzaak van onze volksepidemie.

Bedenk dat we in een wereld leven waarin we leren dat we elkaars concurrent zijn. Dit komt voort uit het neo-liberaal denken. Iedereen is een product op de arbeidsmarkt en het is van belang om het maximale uit je loopbaan te halen. Om je ouders trots te maken en je vrienden jaloers. Of op z'n minst dat ze met afgunst jouw salarisverhoging aanhoren als je het ze verteld. En als jij niet iedere dag 120% geeft, wat theoretisch onmogelijk is, dan doet iemand anders dat wel. Zeg maar dag tegen je promotie. En het respect dat je verliest in je omgeving.

Ik schreef er al eerder over. Spreuken als 'Work Hard, Play Hard!', 'Doe het vandaag beter dan gisteren!' en het onschuldig lijkende 'Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd' leggen onbewust een enorme druk op onze schouders. We moeten presteren. Want waar je vroeger nog God de schuld kon geven van je lage sociale status ben je nu toch echt zelf verantwoordelijk. Je moét meedoen aan de ratrace. Je moet altijd online zijn want anders mis je wat. Je moet altijd maximaal presteren.

Want alleen dan heb je een succesvol en mooi leven.
Gek hè dat we allemaal neervallen?

Wil je meer lezen over mijn visie omtrent burn-out, dan verwijs ik je graag door naar mijn longread artikel 'Waarom je burn-out niet jouw schuld is'.

En dan natuurlijk de wildgroei aan coaches. Dat was ergens wel mooi om te zien. Hoe Esther van Fenema met een botte bijl om zich heen sloeg. Ze wekte de impressie dat zij het allemaal wel wist, alleen heb ik geen idee wat ze dan precies doet om burn-out te genezen bij haar patiënten. Noch hoorde ik een oplossing die deze epidemie echt zou kunnen aanpakken.

Ja ik kan me vinden in de kritiek van Esther. Vreemd aangezien ikzelf ook coach ben. Maar ik weet nog goed dat toen ik de beslissing nam om dit vakgebied te gaan beoefenen dat ik het belangrijk vond om mezelf goed om te scholen. Ik besefte me dat het een enorme verantwoordelijkheid is die je draagt als coach ten opzichte van je cliënt. Dat het dus wel van belang is om enige kennis van zaken te hebben als je een cliënt tegenover je hebt zitten. En dus besloot ik een post HBO te volgen waarvan ik wist dat het niet alleen een erkende opleiding was, maar ook dat ik me direct kon aansluiten bij een brancheorganisatie.

Mascha Mooy van Bye Bye Burn-out stelde voor om zelf een keurmerk op te zetten. Daar ben ik geen voorstander van, omdat dan een commerciële partij die zelf actief is op de coachingsmarkt keurmerken gaat uitdelen. Allicht als je een opleiding bij hun hebt gevolgd? En wie waarborgt, als onafhankelijke instantie, de kwaliteit hiervan? Persoonlijk ben ik meer voorstander van onafhankelijke keurmerken als de St!R, NOLOC, CMI en de NOBCO.

Er is een wildgroei ontstaan omdat er vraag is vanuit de markt. Klaarblijkelijk kan de GGZ dit probleem niet aan. Lange wachtlijsten of peperdure particuliere psychologen zijn niet voor iedereen weggelegd. En dan speelt de markt daar op in. Als Esther dit wil tegengaan is het denk ik belangrijk dat de GGZ en de psychologen/psychiaters een serieus plan van aanpak opstellen. Maar daar hoor ik haar niet over.

Een tip die ik dan ook graag meegeef aan mensen omtrent de wildgroei aan coaches is om te checken of de coach in kwestie is aangesloten bij een brancheorganisatie en waar de brancheorganisatie garant voor staat. Zo weet je dat een coach voldoet aan een aantal minimum eisen die de brancheorganisatie stelt.

Waarom de weg van de minste weerstand helemaal niet zo verkeerd is

Waarom de weg van de minste weerstand helemaal niet zo verkeerd is

Het onweerde. Ik liep even snel naar de supermarkt met een paraplu in de hand. Ik hoorde gerommel hoog in de lucht terwijl de regendruppels ritmisch tikte tegen de paraplu Ik bedacht me hoe stupide het zou zijn om nu op een groot open veld te lopen.  Op het moment dat de bliksem inslaat kiest deze altijd de weg van de minste weerstand. Als ik dus loop, met paraplu, over een uitgestrekte vlakte, dan zal de bliksem mijn paraplu als eerste willen bereiken. Deze is het dichtste bij en is dus de weg van de minste weerstand. Jep, da's een vreemde gedachtegang. En zo dwaalde mijn gedachten, terwijl ik stapsgewijs richting de winkel liep, af.

Ik realiseerde me dat vrijwel alles in de natuur de weg van de minste weerstand kiest. Water dat zich vormt tot een rivier kiest -je voelt 'm al aankomen- de weg van de minste weerstand. Alsof de rivier bij zichzelf bedenkt hoe die zo snel mogelijk bij de zee kan uitkomen. Zonder al te veel moeite. Of uitdagingen. Nou heeft water uiteraard geen gedachtegang, maar zo werkt het wel.

Vreemd hoe wij dan als mensen onszelf tegenwoordig een steeds hogere druk opleggen. We moeten altijd beter zijn dan gisteren. Waarom een acht halen voor een toets als je ook een negen kan halen? Work hard, play hard! Succes is een keuze! Dat soort uitspraken. We worden juist aangespoord om niet de makkelijke weg te kiezen. Je moet en zal de moeilijke weg kiezen. Om jezelf uit te dagen. Om de wereld te laten zien hoe hard je je best doet, Om maar constant je grenzen te verleggen. Je geluk ligt buiten je comfort zone! Tja, dat dus.

Mijn fantasie ging met me aan de haal. Terwijl ik nog steeds buiten liep stelde ik mezelf een scenario voor waarin een groep leeuwen bij elkaar kwam om nieuwe jaagtechnieken te bespreken. Of een zelf in elkaar gezette hindernisbaan voor de zebra's zodat ze beter konden leren vluchten. Want als die leeuwen nu aan het trainen zijn, dan moeten de zebra's natuurlijk wel bij blijven. Ik zag een groep gorilla's voor me die een cursus 'vlooien voor beginners' aan het volgen waren. Of een groepje merels die middels hun zangclubje proberen om voortaan in canon te zingen.

Hoe komt het toch dat we onszelf zo loskoppelen van het gene wat eigenlijk heel natuurlijk zou moeten aanvoelen? We laten ons gek maken door memes op de sociale media die ons zogenaamde inspiratievolle quotes aanbied. Of eigenlijk door de strot dauwt. Toch voelen we er ons door aangetrokken. De krachtige uitspraken spreken ons cognitief denkvermogen aan. Tja,  dat klinkt wel logisch. Maar is dat ook zo?

Iedereen op deze aardbodem wordt geboren met zogenaamde talenten; karaktereigenschappen die ons omschrijven. Sommige mensen zijn van nature zorgzaam terwijl andere mensen van nature weer erg analytisch zijn. Weer andere mensen zijn van nature creatief en anderen zijn gedreven. De natuur levert ons een prachtige mix van verschillende talenten en karaktereigenschappen zodat we elkaar kunnen aanvullen in groepsverband. Maar laat het nou net zo zijn dat we, in onze huidige maatschappij, bepaalde karaktereigenschappen hoger inschalen dan andere. Gedrevenheid. Risicovol gedrag. Extraversie. Winnaarsmentaliteit. Allemaal termen die anno nu erg tot de verbeelding spreken. Binnen ons huidige economische stelsel komen deze karaktereigenschappen volledig tot hun recht. En dan wordt je beloond met veel welvaart en status.

We laten ons dus maar al te graag de les lezen door een relatief klein selectief groepje mensen die ons wel even vertelt hoe het leven in elkaar steekt. We kijken tegen deze mensen op en willen hun gedrag kopiëren. En dus klikken we massaal op de like knop zodra zo'n 'pseudo-goedbedoelde meme' weer onze tijdlijn passeert. We moeten iedere dag een betere versie van onszelf laten zien. Want de meme zegt dat dat zo is.  Of dat videootje van een Hollywood ster die van niks naar absolute rijkdom ging. En dat het allemaal maar bestaat uit hard werken en niet opgeven. Als iedereen miljonair zou worden van hard werken en niet opgeven; dan waren de kinderen in de textielfabrieken in Bangladesh nu zo'n beetje de rijkste kinderen ter wereld. Of zouden alle verpleegkundigen en verzorgende in Nederland een enorm vermogen hebben vergaard. Ik geloof dat deze popie-jopie uitspraken een steeds grotere 'bullshit factor' beginnen te ontwikkelen.

Een ontwikkeling, persoonlijk of professioneel, is nooit een recht stijgende lijn. Op sommige momenten ontwikkelen we omdat het leven ons uitdagingen voorschotelt. Op andere momenten in ons leven kabbelt alles rustig door. En soms doen we ook weer een stap terug en stappen we in onze valkuil. Een mensenleven, met al haar levenslessen is een chaotisch gegeven. Soms moeten we bij schakelen naar een hogere versnelling, soms kunnen we rustig doorrijden in de versnelling waar we al in zitten.

De weg van de minste weerstand. Het klinkt allicht aantrekkelijk. En dat is het ook, vaak omdat de antwoorden die we zoeken in ons leven eenvoudiger zijn dan dat we denken. We hebben een gave om situaties die we meemaken moeilijker en ingewikkelder te maken dan dat eigenlijk nodig is. Wat zou er gebeuren in je leven als je besluit om vaker voor de makkelijkste oplossing te gaan? Dat je kiest voor een strategie die dicht bij je ligt? Dat je niet kiest voor de weg van de meeste weerstand maar dat je de grenzen van je comfortzone op zoekt. De weg van de minste weerstand symboliseert voor mij dan ook de weg die natuurlijk aanvoelt voor je. Een weg die voor jou klopt en past bij wie je bent. Dat je keuzes maakt omdat ze authentiek aanvoelen, niet omdat een meme of een goeroe jou daar toe oproept.

Een leeuw hoeft geen nieuwe jaagtechnieken te leren omdat de leeuw daar van nature al goed in is. Zebra's hoeven geen nieuwe vluchtroutes te bedenken omdat ze als collectief al precies weten wat ze moeten doen. En merels? Die kunnen al mooi zingen vanaf het moment dat ze geboren worden. Misschien wordt het tijd dat ook jij meer gaat kijken naar wat jij van nature al goed kan. En dat je daar je pijlen op richt. Datgene doen wat voor jou natuurlijk aanvoelt. Talentgericht werken.

En zo kwam ik aan bij de supermarkt. Ik klapte mijn paraplu dicht. Het is tijd voor de boodschappen.

online-video

Beste boze Nederlander

We zijn boos. Gefrustreerd. Het moet anders.

Vandaag las ik weer eens de reacties van FvD aanhangers op een Facebook post van deze politieke partij. We leggen de schuld van onze eigen ontevredenheid bij vluchtelingen, klimaatgekkies en de EU. En we leggen onze hoop bij politici als Thierry Baudet.

Wat zou er gebeuren als we zelf weer controle nemen? Zou loopbaancoaching de oplossing kunnen bieden om weer gelukkig te zijn?

Laat je inspireren op www.creatingsmiles.nl

Want de wereld heeft jouw talenten nodig... #juistnu

mistake-1966448_1920

Waarom je valkuil je zoveel moois over jezelf vertelt

Een kleine week geleden las ik een artikel van Remi Mewiss dat ging over hoe je met je valkuilen omgaat tijdens een sollicitatiegesprek. Vanuit mijn werk als loopbaancoach trok de titel 'De valkuil vakkundig vermijden' direct mijn aandacht. Want als we dieper inzoomen op de term 'valkuil', wat bekent dat nou eigenlijk precies en wat vertelt het over onszelf?

Ik ga dit onderwerp benaderen vanuit het perspectief van een loopbaancoach wat zowel gebaseerd is op de theorie die ik leerde op mijn studie tot loopbaancoach als de ervaringen die ik heb opgedaan in mijn praktijk Creating Smiles Loopbaancoaching.

Wat is precies een valkuil? Vanuit een theoretisch kader zou ik willen stellen dat een valkuil een situatie is die getriggerd wordt door een negatieve ervaring waarbij jouw kernkwaliteiten op steroïden worden gezet. Ja, dat dus. Maar laten we dat eens in normaal Nederlands beschrijven zonder al te veel vakjargon in de strijd te gooien.

Soms is het onzekerheid, soms een angst. Je kan je ook ongemakkelijk voelen of juist ondergewaardeerd. Wat ook jouw trigger is, ieder van ons komt weleens in situaties terecht waarin ons ego wordt aangetast. Dat kan een opmerking zijn van iemand, een situatie waarin je je onveilig voelt of een knagend gevoel van binnen dat er iets niet klopt. Van nature willen we de situatie veranderen en weer naar onze hand zetten. Dat we weer de controle willen krijgen. Niet dat het eindresultaat het gene is waar je op hoopt, maar zodra je in je valkuil stapt is dat onbewust wel datgene wat je tracht te doen.

Om de situatie weer te verbeteren zet je een deel van je persoonlijkheid in. Vanuit de loopbaancoaching worden deze karaktereigenschappen ook wel kernkwaliteiten genoemd. Ik noem ze liever talenten. Zonder dat we erbij nadenken zetten we deze eigenschappen tijdens zo'n negatieve situatie in. Alleen dan op steroïden. We doen dan eigenlijk teveel van het goede waardoor er geen winst behaald wordt. Vaak wordt de situatie dan alleen maar slechter. We gaan overcompenseren.

Laten we eens een voorbeeld nemen. We nemen een fictief persoon in gedachten genaamd Frank. Frank is van nature een zorgzame man. Van jongs af aan is hij zich bewust van zijn sociale omgeving en speelt graag in op de behoeften van anderen. Dit is logisch voor hem. In dit geval spreken we over zijn talent. Frank is een topper als het om zorgzaamheid gaat en wordt door anderen ook hiervoor geprezen. Hij werkt voor een commercieel bedrijf in een team van vijf collega's waarin ze zorg dragen voor de verkoop van het product. De druk ligt op dit moment hoog omdat het er naar uit ziet dat de gestelde target niet gehaald wordt. Frank heeft het idee dat Karel, zijn collega, minder presteert dan normaal. Vanuit zijn zorgzame karakter gaat hij naar Karel toe om hem te helpen. Maar dan komt het, want Frank begint te betuttelen. Hij begint zijn hulp op te dringen aan Karel en hij gaat zich bemoeien met zijn processen. Karel heeft hier helemaal niet om gevraagd en begint zich behoorlijk te irriteren aan Frank. Er ontstaat een escalatie tussen Frank en Karel waardoor beide mannen de hele dag chagrijnig aan het werk zijn.

Frank is in zijn valkuil gestapt.

De trigger bij dit voorbeeld is de enorme druk die op de schouders van het team ligt. Hij voelt zich verantwoordelijk (zorgzaamheid!) voor de resultaten van het team waardoor hij in de stress schiet. Hij wil het probleem oplossen door Karel te helpen, alleen schiet hij daarin door. Hulp geven verandert in betutteling en opdringerigheid.

Veelal zijn we gewend om te kijken naar alleen de valkuil. Net zoals we vroeger leerden op school om te kijken naar het aantal foute antwoorden bij een toets. Zo zijn we ingesteld, we kijken naar wat er verbeterd dient te worden maar vergeten soms te kijken naar wat er allemaal wel goed is.

Achter je valkuil schuilt dus een talent van je. Iets waar jij van nature goed in bent. Iets wat jij aanvoelt en jouw persoonlijkheid omschrijft. Let wel, een talent is wat anders dan een vaardigheid. Een talent is een aangeboren karaktereigenschap, een vaardigheid is de mogelijkheid om het talent zichtbaar te maken. Een vaardigheid kan je leren, een talent niet.

Als je op zoek gaat naar jouw valkuilen, bedenk dan eens welk prachtig talent van jou daaronder ligt.
Voel je je snel aangesproken of beledigd? Misschien ben je dan wel empathisch.
Werk je soms langer en harder door dan goed voor je is? Misschien ben je dan wel gedreven.
Ben je soms bot naar anderen toe? Misschien ben je dan wel rechtvaardig.

Laten we de koppeling maken met het artikel van Remi.  Het is goed om niet gelijk in de stress te schieten zodra een toekomstige werkgever je vraagt naar jouw valkuilen. Tenslotte kan je dit gebruiken als bruggetje naar jouw talenten. Want wederom; jouw valkuilen vertellen je iets over jouw talenten. Als je weet wat jouw triggers zijn dan kan je deze tijdens jouw sollicitatiegesprek kenbaar maken.

Maar wat nou als je toekomstige werkgever aan je vraagt wat je eraan gaat doen om niet in je valkuil te stappen? Bedenk dan dat er twee mogelijkheden zijn om dit probleem aan te pakken.

Ten eerste; wees je bewust van je triggers. Zodra je daar bewust van bent zal je merken dat je steeds vaker niet in je valkuil stapt. Luister naar je gevoel en neem deze serieus. Je voelt het namelijk aankomen als je in je valkuil  stapt. Hoe vaker je reflecteert hoe sneller je de triggers gaat herkennen. Dit vergt oefening en tijd.

Ten tweede; onderzoek eens wat je kan leren van mensen die haaks tegenover jou staan. Deze mensen zitten in je zogenaamde 'allergie zone'. Een zorgzaam persoon zal behoorlijk de pest hebben aan iemand die alleen maar aan zichzelf denkt. Een zorgzaam persoon snapt een egocentrisch persoon niet. Toch is er wel wat dat je kan leren van deze super irritante egocentrist. Misschien kan je beter je grenzen aangeven of besef je dat het niet jouw taak is om 'de wereld te redden'. Het lijkt dan een beter idee om, zoals in het voorbeeld met Frank, de hulp aan te bieden in plaats van deze hulp op te leggen.

Mocht je dit onderwerp interessant vinden dan kan ik je adviseren om eens te Googelen naar het kernkwadrant van Daniel Ofman.

Bij deze wil ik je dus uitdagen om je valkuilen vanuit een ander licht te benaderen. Want indirect vertellen ze heel veel moois over wie je bent en waar je voor staat.

euro-76019_1920

Waarom een Basisinkomen een vertrouwenskwestie is

Ik moet bekennen dat ik dit artikel schrijf met een vooroordeel; namelijk dat ik al jaren enthousiast ben over dit concept. Dus ik ben wat bevooroordeeld,  mocht je dus een kritisch en onbevooroordeelde  blog over dit onderwerp willen lezen... dan zit je hier verkeerd. Ben je benieuwd waarom ik het concept van een OBI (Onvoorwaardelijk Basis Inkomen) als loopbaancoach omarm, lees dan verder. En ook voor de critici onder ons kan het een interessante blog zijn natuurlijk.

Even kort; wat houdt een OBI precies in? Een OBI kan je omschrijven als een uitkering voor iedereen.  Een soort  AOW, alleen dan als je 18 jaar bent. Het maakt niet uit of je rijk of arm bent, werkzaam of werkloos. Iedereen krijgt een vast bedrag vanuit de overheid dat overgemaakt wordt op je bankrekening. Je kan het vergelijken met zakgeld waarbij je een vast bedrag per maand krijgt. Gewoon omdat je bestaat. En als je er een baantje bij zoekt omdat je meer geld wil hebben, dan wordt dat niet gekort van je zakgeld. Da's dan gewoon extra geld wat op je binnen harkt. Over de hoogte en de precieze regeling van het OBI wordt nog druk gediscussieerd. Daar ga ik dan ook niet dieper op in. Ik bekijk dit concept dan ook door de ogen van een loopbaancoach, niet als beleidsmaker of accountant.

Waarom trekt dit concept mij zo aan?  Ten eerste om persoonlijke redenen. Ik geloof sterk dat ieder mens bepaalde talenten in huis heeft en een meerwaarde kan zijn voor onze samenleving. Ondanks dat onze maatschappij een enorme vrijheid hierin lijkt aan te bieden laat de praktijk zien dat dit niet altijd het geval is. Veelal laten we onze keuzes omtrent onze studie of loopbaan afhangen van financiële- en statusverhogende aspecten. We volgen onze honger naar deze punten sneller dan dat we ons hart volgen, met alle gevolgen van dien. Ook merk ik dat veel mensen een financieel 'zwaard van Damocles' boven zich voelen hangen. Ze zouden hun hart wel willen volgen, maar hun financiële situatie staat dit niet toe. Een enorm verlies aan potentieel.

Hier in Nederland hebben we, als ik even mag generaliseren, vrijheid hoog in het vaandel staan. We vinden vrijheid een belangrijke waarde in ons leven en vieren zelfs ieder jaar op 5 mei  onze bevrijding. Toch is het vreemd dat we, als we kijken naar onze visie op arbeid, we mensen dwingen om deel te nemen aan het arbeidsproces. We kijken mensen afkeurend aan als ze in de WW of de bijstand zitten. Oké, misschien jij niet, maar het gebeurt wel. Je moet tenslotte werken voor je geld. Je krijgt niet 'iets voor niets'. Je moet gewoon meedoen. Als een lemming de groep volgen richting de afgrond. Ondertussen mopperen we massaal over ons werk. Oké, misschien jij niet, maar kijk eens op o.a. sociale media hoe mensen staan te juichen als het vrijdag is en hoe ze mopperen dat het maandag is. "De vakantie duurde te kort!". Dat soort opmerkingen. Je bent dus helemaal vrij behalve de veertig uur in de week dat je hoort te werken. Dan moet je gewoon je burgerplicht voldoen. Dit klinkt voor mij als een contradictie, want als vrijheid echt een belangrijke waarde voor je is, waarom gun je dan niet iemand de mogelijkheid om te kiezen om deel te nemen aan het arbeidsproces?

Stel je eens voor dat je, bewijze van spreken, iedere maand €1000 op je rekening gestort krijgt. Zonder voorwaarden dus. Wat  zou dat betekenen voor jouw leven?  Zou je nieuwe keuzes gaan maken omtrent je loopbaan? Sluimert er misschien een stille wens om voor jezelf te starten maar doe je dat nu niet omdat het salaris van je werkgever nog te belangrijk is? Zou je een 180 graden switch willen maken en een totaal andere carrièrepad willen volgen? Misschien dat je juist je leven anders zou wil indelen door minder te gaan werken en meer tijd te besteden aan je gezin of familie? Zou je meer je hart willen volgen en een leven creëren waarin jij, met al je talenten en prachtige karaktereigenschappen, echt tot z'n recht zouden komen?

We leven in een tijd waarin producten en diensten in ruime overvloed aanwezig zijn. Schaarste kennen we niet. We hebben het, historisch gezien, nog nooit zo goed gehad. Het is bizar om te denken dat in een super rijk land als Nederland er nog steeds mensen rondom de armoede grens leven. Denk aan de mensen die gedwongen ontslagen worden omdat hun baan geoutsourced, gerobotiseerd/geautomatiseerd wordt? Reorganisaties zijn aan de orde van de dag. We moeten realistisch zijn en rekening houden met de technologische ontwikkelingen, maar denk ook aan de open grenzen en vrijhandels verdragen. De wereld is aan het veranderen waarbij we een sociaal beleid hebben dat daar niet op is ingericht.

"Maar wacht eens even; als we iedereen gratis geld geven dan gaat niemand meer werken!", hoor ik je denken. Oké, misschien geldt dit niet voor jou, maar alle andere mensen zouden de hele dag gaan zitten games en niks doen. Mensen zijn tenslotte niet te vertrouwen en zouden allemaal massaal misbruik maken van een OBI.  Toch? Of toch niet? Want uit verschillende onderzoeken blijkt dat mensen niet niks gaan doen als ze een OBI ontvangen. Ze maken wel andere keuzes in het leven, maar ze gaan niet stil zitten. Dit is een hardnekkig vooroordeel dat we hebben richting onze medemens.

"Hoe gaan we dat dan betalen, zo'n OBI?" is een vervolgvraag die je zou kunnen stellen. Daar zijn verschillende ideeën over, zoals het Basisinkomen 2.0. Nou ben ik geen econoom of accountant, dus de berekeningen neem ik op de koop toe.  Wat ik wel frappant vindt is dat de ECB jaren lang een QE beleid heeft doorgevoerd waarbij de ECB zelf geld creëerde om financiële instellingen van nieuw kapitaal te voorzien. En niet zomaar wat geld, maar in 2016 werd maandelijks een bedrag van €60- en later €80.000.000.000 overgemaakt naar financiële instellingen (overigens is dit nu gedaald naar €15 miljard per maand). En daar horen we niemand over, zoals de effecten van inflatie of koopkracht. Dat nemen we op de koop toe. Want dat zijn financiële instellingen. Die weten prima wat ze moeten doen met dat geld. Maar wij burgers, nee, wij zijn niet te vertrouwen. Oké, misschien ben jij wel te vertrouwen als je een OBI krijgt, maar de ander niet natuurlijk.

Het blijft bijzonder hoe we financiële instellingen, ondanks de crisis van 2008, blindelings vertrouwen, maar dat zaken als OBI ter discussie moeten worden gesteld. Eerst moeten er talloze trials plaatsvinden voordat we elkaar het vertrouwen gunnen op een leven gebaseerd op vrijheid, maar een QE wordt ingevoerd zonder dat men daadwerkelijk wist wat de effecten ervan zouden zijn. Zo stelde de Rabobank in een onderzoek in 2013 : [...]  Hierbij staat de vraag centraal of het beleid er in slaagt om met monetaire middelen de economische groei aan te wakkeren en het inflatieniveau omhoog te krijgen. [...].

Bottom line ben ik van mening dat de discussie omtrent het OBI niet is of we het kunnen betalen. Er is klaarblijkelijk geld genoeg binnen Europa en zeker binnen Nederland. De vraag is of we het willen. Vertrouwen we elkaar? Durven we ons Calvinistische denken te herzien naar een meer modernere variant hiervan? Moeten we anders gaan kijken naar de rol die arbeid in ons leven inneemt? Is het werken een plicht of is het een expressie van onze talenten en vaardigheden? Werken we voor status en geld of werken we om ons aandeel in een betere wereld vorm te geven? Welke toekomst willen we?

Het OBI debat begint steeds meer op te komen. Bijvoorbeeld door mensen als Rutger Bregman die er al een aantal jaar voor pleit. Elon Musk en andere 'techgiganten' pleitten er ook voor. De Democratische Partij in de VS hebben zelfs een presidentskandidaat die een OBI als speerpunt heeft voor zijn campagne. Het idee lijkt steeds meer 'mainstream' te worden.

Als loopbaancoach juich ik dit toe. Omdat ik geloof in vrijheid, ook omtrent arbeid. Omdat ik geloof dat we een heleboel zorgen kunnen wegnemen bij mensen als we het 'geldprobleem' kunnen wegnemen. Omdat ik geloof dat we meer authentieke keuzes kunnen maken als geld niet meer de primaire drijfveer is. Maar ook omdat ik mensen vertrouw.

You're f*cking genius.
Ook al ken ik je niet.
Toch geloof ik daarin.

Ons oerbrein in de moderne tijd

Ons oerbrein in de moderne tijd

Een licht puntje der evolutie mag je het noemen; onze hersenen. In vergelijking met de rest van ons lichaam zijn onze hersenen gigantisch. Om een voorbeeld te nemen aan de dinosaurus genaamd de Stegosaurus, vele malen groter dan wij als mens maar een brein ter grootte van een mandarijn. Niet dat ik het verder over dinosaurussen ga hebben. Wel neem ik je graag  mee naar een gedachten experiment waarin we, voor het gemak, een paar honderd jaar terug in de tijd gaan.

Stel je een dorp voor met ongeveer 800 inwoners. Een dorp ergens in Nederland rond het jaar 1500. Al deze mensen starten en eindigen hun leven in dit dorp. Er wordt druk gewerkt op de velden en ieder heeft z'n eigen taak. Er zijn vaklieden die hun ambacht uitoefenen, vissers die vissen en een schout die de wacht houdt. Allemaal hebben ze een taak en zorgen ze ervoor dat de gemeenschap blijft functioneren. Het leven is zwaar, helemaal als je het vergelijkt met de luxe en rijkdom die we mogen ervaren in de 21e eeuw. In natte en koude periodes voelt alles klam, huizen tochten en de kindersterfte lag hoog. De variëteit omtrent voedsel was laag en er was nog geen Starbucks.  I know. Shocking.

Toch functioneert dit dorp naar behoeven. Mensen werken zes dagen per week van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Zaken als stress werden alleen ervaren bij ziekte of sterfte. Ze nemen het leven zoals het is. Rauw. Zonder te mopperen en te klagen. Iedereen draagt z'n steentje bij aan het succes van het dorp. Iedereen is nodig. Iedereen is onmisbaar.

Zo hebben wij mensen heel erg lang geleefd. Maar toen brak de moderne tijd aan.  En alles werd anders.

We zijn in loondienst om  de organisaties waarvoor we werken te laten groeien in beurswaarde. We draaien lange dagen, die overigens korter zijn dan dat we deden, om de omzet van de werkgever te laten stijgen. Ondertussen worden we weg geconcurreerd door computers en robots en zitten we thuis te smachten naar een baan waarin we weer hetzelfde kunstje kunnen gaan doen. Als er een doel is omtrent arbeid dan is het wel om het groeien in sociale status en het verwerven van zoveel mogelijk geld. Meewerken aan het succes van de gemeenschap? Waar heb je het over? Een belangrijke rol innemen binnen de gemeenschap? Dat wordt afgemeten aan je salarisstrook. Een echte binding met de consument van je geproduceerde product? We hebben klanten door heel het land.

Sinds wanneer spreken we over termen als ' winstmaximalisatie', 'rendement', 'koopkracht' en 'economische groei'? Nou ja, pak en beet zo'n honderdvijftig jaar, in meer of mindere mate. Bedenk dan eens dat de moderne mens ongeveer zo'n 200.000 jaar geleden z'n intrede maakte op het wereld toneel. Strek je armen eens uit in de lengte van ongeveer een meter. Je linkerhand is 200.000 jaar geleden en symboliseert het begin der mensheid. Je rechterhand is het nu. Waar denk je dat al deze funky termen en maatschappelijke overtuigingen een plekje vinden op je tijdlijn (van de hand links tot de hand rechts)? Een decimeter van je rechterhand? Een centimeter? Het betreft een afstand van 0,075 centimeter, of 0,75 millimeter. Kijk eens naar dat enorme stuk  dat links ligt van dat punt. En besef je dat we het toen anders deden. En dat het dus helemaal niet vanzelfsprekend is dat de invulling die we geven aan ons leven een standaard is, het is eerder een afwijking.

Velen van ons, in deze moderne tijd, voelen ons doelloos. Bedenk eens dat mensen met elkaar op de vuist gaan omdat ze een ander voetbalteam vertegenwoordigen dan de ander.  Of dat we de klimaatverandering negeren omdat je bij team 'rechts' hoort. De drang om ergens bij te horen, de drang om verbonden te zijn met een groep mensen met hetzelfde doel, is groot. Van onze gemeenschap of werkplek hoeven we het niet meer te hebben. Ons werk voelt meer aan als een bullshit job waarbij je werkzaamheden verricht waarvan je weet dat ze niet belangrijk zijn. Dat ze geen echte impact maken. En de reden waarom je het doet is omdat het van je verwacht wordt. Want je bent een outcast als je niet mee doet aan de 'rat race'. We missen een verbinding met niet alleen onze gemeenschap,  maar ook met de werkzaamheden die we verrichten. We werken omdat het verwacht wordt, niet omdat we echt een steentje willen bijdragen aan een mooiere wereld.

Onze maatschappij verandert sneller dan dat onze hersenen aankunnen. Ja er is evolutie, maar de natuur neemt er wel de tijd voor.  Ons brein is eigenlijk ingesteld op de 0,99925 meter van onze tijdlijn en niet de 0,00075 meter van onze moderne maatschappij. Flauw hè.

Burn-out. Stress. Zelfmoord. Depressie. Het zijn allemaal symptomen van onze moderne maatschappij. Misschien voelen we ons wel doelloos. Missen we een meerwaarde in het leven. We zijn super shiny aan de buitenkant (ik bedoel, er zijn mensen die hun geld verdienen door anderen te laten zien hoe hip ze eten, zich kleden of wonen) maar leeg aan de binnenkant.  We willen helpen meebouwen aan een mooiere toekomst, niet gevangen zitten in een 'cubicle'. Mensen kunnen bergen verzetten. Millennia lang werkten we zeven dagen in de week van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Toch was er geen loopbaancoach te vinden 1200 B.C.,  omdat iedereen een verplichting voelde richting elkaar en naar zichzelf. Samen werken. Zingeving. Opoffering voor de groep. Dat zijn de echte menselijke waarden waar we naar op zoek zijn.

We willen helpen een probleem op te lossen voor een doelgroep waarbij we onze talenten en karakter kunnen inzetten ter behoeve van het verhogen van de kwaliteit van leven voor onze gemeenschap.

Dat zit in ons DNA zeg maar.

Wil jij ook weer terug naar een leven vol zingeving? Dat je werk gaat doen waarbij je een impact kan maken? Dat de taken die je uitvoert aansluiten bij je karakter en talenten? Denk dan eens aan de online cursus 'Talentgericht Werken' waarin ik je meeneem op ontdekkingsreis naar :

  1. Welk probleem je in de wereld zou willen oplossen (zingeving)
  2. Waarom jij de juiste persoon bent om dit probleem te gaan oplossen (talentgericht)
  3. Wat je gaat doen om een impact te maken (baan)
Ons voorbeeld doet volgen... kinderen aan de burn-out

Ons voorbeeld doet volgen… kinderen aan de burn-out

Vandaag las ik een interessant artikeltje van RTL Nieuws waarin aandacht werd geschonken aan een toch wel bijzonder fenomeen; een burn-out bij kinderen. Het artikel stelt dat (spoiler alert) de prestatiemaatschappij waarin we leven is doorgesijpeld in niet alleen de levens van ons volwassenen, maar ook in de levens van onze kroost. Onmiddellijk na het lezen van dit artikeltje plaatste ik een bericht op LinkedIn met de verwachting dat het onderwerp daarna z'n plekje had gevonden in mijn gedachten.

Maar dat deed het niet. De interne drang om hier toch wat dieper op in te gaan was niet te stoppen. En je leest daar nu het resultaat van.

Laat me eerst even pas op de plaats maken; ik ben geen opvoedkundige. Zelfs mijn zes jaar dat ik, on afgerond, op de Pabo heb gezeten mogen niet meetellen hierin. Ik bekijk dit onderwerp dan ook met de bril op van een loopbaancoach. Want loopbaancoaching gaat verder dan alleen iemand z'n droombaan laten ontdekken. Als loopbaancoach onderzoek ik ook de onderliggende drijfveren van iemand. Waarom doen we wat we doen? Waar komt ons gedrag, en de keuzes die we in onze levens maken, vandaan? In hoeverre kunnen en mogen we authentiek zijn? Welke sociale meetlatten zijn er en welke invloed hebben die op iemand? En ga zo maar door.

En als er één doelgroep is die super authentiek is... dan zijn het kinderen wel. Ondanks dat op jonge leeftijd kinderen al sociaal wenselijk gedrag aanleren blijft hun authentieke karakter volop de voorgrond aanwezig. Kinderen zoeken erkenning en bevestiging van ons als ouders. En evolutionair gezien is dat logisch, het vergroot de kans op goede zorg (overleven!) voor het kind. Daarnaast leren jonge kinderen de voor hun nog onbekende wereld kennen door het voorbeeld van hun omgeving te observeren; het gezin en zeker daarin de rol van de ouders.

De koppeling tussen hoe wij als ouders onze loopbaan, en daaraan gekoppeld ons leven, ervaren heeft dus directe invloed op het wereldbeeld dat onze kinderen meekrijgen. Niet voor niets stellen onderzoekers vast dat kinderen van rijke ouders een significant grotere kans hebben om later zakelijk succesvol te worden dan kinderen die uit armere gezinnen komen. Natuurlijk speelt het familiekapitaal daarin mee, maar ook de grondhouding, ook wel het populaire 'mindset' genoemd, is een belangrijk onderdeel. In het onderbewuste nemen kinderen deze 'mindset' over.

Als we een blik werpen op de Nederlandse arbeidsethos komen er een aantal interessante punten aan het licht. Welke rol neemt ons werk in? Welke beroepen belonen we en op welke beroepen wordt neergekeken? We lijken op dit punt van de geschiedenis in een enorme prestatiemaatschappij te leven. We worden dagelijks gebombardeerd met goed bedoelde spreuken als 'Work hard, play hard!', of 'Live life to the max!'. Dit blijkt een hardnekkig feit in ons Calvinistische denken. Je moet hard werken om daarvoor beloond te worden. Je moet de beste zijn, promotie maken, een zo'n ingewikkeld mogelijke LinkedIn titel hebben en een salaris ontvangen waarvan je vijftien gezinnen in Bangladesh mee kan onderhouden. Anders hoor je er niet bij.

Mocht je het interessant vinden, in mijn long read artikel 'Waarom je burn-out niet jouw schuld is' ga ik vele malen dieper in op bovenstaand onderwerp. Ik bespreek daarin de invloeden van onze maatschappij op ons handelen en denken.

We gunnen onze kinderen het beste. We willen ze voorbereiden op een mooie toekomst. Liefdevol willen we onze kinderen maximaal laten presteren om zo succesvol mogelijk te eindigen in hun volwassen leven, wat dit ook concreet moge betekenen. En misschien ook wel zodat we onszelf een flinke schouderklop kunnen geven als ouders.

In sommige gevallen betekent dit dat we onze kinderen op sportclubjes plaatsen met een competitief- en prestatiegericht karakter. Een muziekinstrument tot in den perfectie leren bespelen. Doen we veel educatieve spelletjes in de vrije tijd die de kinderen hebben. Belonen we hard werken en straffen we luiheid af. En stiekem willen we allemaal dat onze kinderen na de basisschool doorstromen naar het VWO.

Kinderen worden hierdoor constant tegen een sociale meetlat gelegd middels hun prestaties. Op school wordt verwacht dat ze iedere dag 110% geven. Naast de 101 toetsen die ze per schooljaar mogen ontvangen krijgen kinderen op steeds jongere leeftijd huiswerk mee. Zodat ze nog beter kunnen scoren op de volgende toets. Het moet meer. Het moet beter. Want de school wordt afgerekend als er te weinig kinderen doorstromen naar het hoger middelbaar onderwijs. Ik kan me voorstellen dat dit tegen het principe in gaat dat veel van de juffen en meesters hebben met wat goed onderwijs nou echt inhoudt.

En dan hebben we het nog niet eens over de invloed van sociale media gehad.

We mogen hierbij als ouders en opvoeders afvragen of in de toekomst deze levenslessen, die nog veelal stammen uit de jaren '80 en '90 van de vorige eeuw,  van belang zijn. Als de technologische progressie continueert met de snelheid waarin het zich nu bevindt dan kan het goed mogelijk zijn dat de visie op arbeid gaat veranderen. Kunstmatige intelligentie en robotisering kunnen veelal werkzaamheden van ons overnemen. Hoe hard je ook werkt en hoe hoog je diploma ook is, als een softwareprogramma of robot  jouw werk kan overnemen zal een bedrijf niet schromen om een ontslaggolf teweeg te brengen.

Misschien moeten we onze credo's aanpassen. Moeten we de zin van ons leven en onze blik op arbeid herdefiniëren. Waar leven we voor en welke plaats neemt je carrière in je leven? Hoe zou het zijn als we de aandacht verleggen van prestatiegericht werken naar talentgericht werken? Dat we kinderen de mogelijkheid bieden om hun unieke karaktereigenschappen vorm te geven op hun tempo en hun manier? Dat we niet de vraag stellen "Wat wil je later worden?", maar dat we de vraag stellen "Wat wil je later de wereld bieden?", of "Welk probleem zou je later, als je groot bent, willen oplossen?".

Vind je het onderwerp talentgericht werken interessant? Dan kan je overwegen om mijn e-boek 'Het Wordt Eens Tijd! - in 5 stappen werken vanuit je talent' eens te downloaden.

Maar laten we als ouders en opvoeders ook zeker in de spiegel kijken. Welke waarden geven wij onze kinderen mee? Als wij zelf bezig zijn ons een halve burn-out in te werken om zo likes te kunnen incasseren via sociale media, hoe kunnen we dan een gebalanceerd voorbeeld geven aan onze kinderen? Als we ons te pletter werken om prullaria te kopen wat we eigenlijk niet nodig hebben, waar zijn we dan eigenlijk zelf mee bezig? Leggen we onszelf onnodig hoge verwachtingen op zodat we ons positief kunnen onderscheiden van onze vrienden en collega's? Werken we om te kunnen voldoen aan de financiële verwachtingen van de buitenwereld middels een 'bullshit job' of willen we middels ons werk levens van anderen positief beïnvloeden?

Ons voorbeeld doet volgen. Welk voorbeeld wil jij je kinderen meegeven?

online-video

Bullshit Jobs

Bullshit jobs.

Misschien wel de term van 2019. Steeds meer mensen worden 'wakker' en beseffen dat hun werkzaamheden geen echte meerwaarde bieden. Het werk voelt nutteloos aan en dat terwijl je zoveel ambitie hebt.

Herken je dat, dat je diep van binnen voelt dat je werk geen impact maakt? En ondanks dat je een funky LinkedIn titel hebt of een dik salaris dat je toch een leegte ervaart?

Zet dan eens de eerste stap naar verandering. Gewoon om je te laten inspireren. Dat het anders kan. Dat je meer in je mars hebt.