Waarom de weg van de minste weerstand helemaal niet zo verkeerd is

Waarom de weg van de minste weerstand helemaal niet zo verkeerd is

Het onweerde. Ik liep even snel naar de supermarkt met een paraplu in de hand. Ik hoorde gerommel hoog in de lucht terwijl de regendruppels ritmisch tikte tegen de paraplu Ik bedacht me hoe stupide het zou zijn om nu op een groot open veld te lopen.  Op het moment dat de bliksem inslaat kiest deze altijd de weg van de minste weerstand. Als ik dus loop, met paraplu, over een uitgestrekte vlakte, dan zal de bliksem mijn paraplu als eerste willen bereiken. Deze is het dichtste bij en is dus de weg van de minste weerstand. Jep, da's een vreemde gedachtegang. En zo dwaalde mijn gedachten, terwijl ik stapsgewijs richting de winkel liep, af.

Ik realiseerde me dat vrijwel alles in de natuur de weg van de minste weerstand kiest. Water dat zich vormt tot een rivier kiest -je voelt 'm al aankomen- de weg van de minste weerstand. Alsof de rivier bij zichzelf bedenkt hoe die zo snel mogelijk bij de zee kan uitkomen. Zonder al te veel moeite. Of uitdagingen. Nou heeft water uiteraard geen gedachtegang, maar zo werkt het wel.

Vreemd hoe wij dan als mensen onszelf tegenwoordig een steeds hogere druk opleggen. We moeten altijd beter zijn dan gisteren. Waarom een acht halen voor een toets als je ook een negen kan halen? Work hard, play hard! Succes is een keuze! Dat soort uitspraken. We worden juist aangespoord om niet de makkelijke weg te kiezen. Je moet en zal de moeilijke weg kiezen. Om jezelf uit te dagen. Om de wereld te laten zien hoe hard je je best doet, Om maar constant je grenzen te verleggen. Je geluk ligt buiten je comfort zone! Tja, dat dus.

Mijn fantasie ging met me aan de haal. Terwijl ik nog steeds buiten liep stelde ik mezelf een scenario voor waarin een groep leeuwen bij elkaar kwam om nieuwe jaagtechnieken te bespreken. Of een zelf in elkaar gezette hindernisbaan voor de zebra's zodat ze beter konden leren vluchten. Want als die leeuwen nu aan het trainen zijn, dan moeten de zebra's natuurlijk wel bij blijven. Ik zag een groep gorilla's voor me die een cursus 'vlooien voor beginners' aan het volgen waren. Of een groepje merels die middels hun zangclubje proberen om voortaan in canon te zingen.

Hoe komt het toch dat we onszelf zo loskoppelen van het gene wat eigenlijk heel natuurlijk zou moeten aanvoelen? We laten ons gek maken door memes op de sociale media die ons zogenaamde inspiratievolle quotes aanbied. Of eigenlijk door de strot dauwt. Toch voelen we er ons door aangetrokken. De krachtige uitspraken spreken ons cognitief denkvermogen aan. Tja,  dat klinkt wel logisch. Maar is dat ook zo?

Iedereen op deze aardbodem wordt geboren met zogenaamde talenten; karaktereigenschappen die ons omschrijven. Sommige mensen zijn van nature zorgzaam terwijl andere mensen van nature weer erg analytisch zijn. Weer andere mensen zijn van nature creatief en anderen zijn gedreven. De natuur levert ons een prachtige mix van verschillende talenten en karaktereigenschappen zodat we elkaar kunnen aanvullen in groepsverband. Maar laat het nou net zo zijn dat we, in onze huidige maatschappij, bepaalde karaktereigenschappen hoger inschalen dan andere. Gedrevenheid. Risicovol gedrag. Extraversie. Winnaarsmentaliteit. Allemaal termen die anno nu erg tot de verbeelding spreken. Binnen ons huidige economische stelsel komen deze karaktereigenschappen volledig tot hun recht. En dan wordt je beloond met veel welvaart en status.

We laten ons dus maar al te graag de les lezen door een relatief klein selectief groepje mensen die ons wel even vertelt hoe het leven in elkaar steekt. We kijken tegen deze mensen op en willen hun gedrag kopiëren. En dus klikken we massaal op de like knop zodra zo'n 'pseudo-goedbedoelde meme' weer onze tijdlijn passeert. We moeten iedere dag een betere versie van onszelf laten zien. Want de meme zegt dat dat zo is.  Of dat videootje van een Hollywood ster die van niks naar absolute rijkdom ging. En dat het allemaal maar bestaat uit hard werken en niet opgeven. Als iedereen miljonair zou worden van hard werken en niet opgeven; dan waren de kinderen in de textielfabrieken in Bangladesh nu zo'n beetje de rijkste kinderen ter wereld. Of zouden alle verpleegkundigen en verzorgende in Nederland een enorm vermogen hebben vergaard. Ik geloof dat deze popie-jopie uitspraken een steeds grotere 'bullshit factor' beginnen te ontwikkelen.

Een ontwikkeling, persoonlijk of professioneel, is nooit een recht stijgende lijn. Op sommige momenten ontwikkelen we omdat het leven ons uitdagingen voorschotelt. Op andere momenten in ons leven kabbelt alles rustig door. En soms doen we ook weer een stap terug en stappen we in onze valkuil. Een mensenleven, met al haar levenslessen is een chaotisch gegeven. Soms moeten we bij schakelen naar een hogere versnelling, soms kunnen we rustig doorrijden in de versnelling waar we al in zitten.

De weg van de minste weerstand. Het klinkt allicht aantrekkelijk. En dat is het ook, vaak omdat de antwoorden die we zoeken in ons leven eenvoudiger zijn dan dat we denken. We hebben een gave om situaties die we meemaken moeilijker en ingewikkelder te maken dan dat eigenlijk nodig is. Wat zou er gebeuren in je leven als je besluit om vaker voor de makkelijkste oplossing te gaan? Dat je kiest voor een strategie die dicht bij je ligt? Dat je niet kiest voor de weg van de meeste weerstand maar dat je de grenzen van je comfortzone op zoekt. De weg van de minste weerstand symboliseert voor mij dan ook de weg die natuurlijk aanvoelt voor je. Een weg die voor jou klopt en past bij wie je bent. Dat je keuzes maakt omdat ze authentiek aanvoelen, niet omdat een meme of een goeroe jou daar toe oproept.

Een leeuw hoeft geen nieuwe jaagtechnieken te leren omdat de leeuw daar van nature al goed in is. Zebra's hoeven geen nieuwe vluchtroutes te bedenken omdat ze als collectief al precies weten wat ze moeten doen. En merels? Die kunnen al mooi zingen vanaf het moment dat ze geboren worden. Misschien wordt het tijd dat ook jij meer gaat kijken naar wat jij van nature al goed kan. En dat je daar je pijlen op richt. Datgene doen wat voor jou natuurlijk aanvoelt. Talentgericht werken.

En zo kwam ik aan bij de supermarkt. Ik klapte mijn paraplu dicht. Het is tijd voor de boodschappen.

Waarom je maar beter niet uit je comfort zone kan stappen

Waarom je maar beter niet uit je comfort zone kan stappen

Bijna dagelijks zie je de berichten op de sociale media voorbij komen : “Je geluk ligt buiten je comfort zone!” en “Niet denken maar gewoon doen, stap uit je comfort zone!”. Klinkt leuk allemaal, maar werkt het ook zo? En wat gebeurt er als je, heerlijk eigenwijs, eens tegen deze nieuwe stroming in zou gaan? Laat me je meenemen in een pleidooi waarin ik uitleg waarom je beter  niet buiten je comfort zone kan treden.

Je comfort zone… dat ben jij!

Inhoudsopgave [Toon]

Voordat ik met je ga doornemen waarom je beter de randen van je comfort zone kan opzoeken in plaats van er volledig buiten te stappen, is het in eerste instantie verstandig dat we samen het begrip comfort zone eens doornemen. Dat we wel allebei dezelfde definitie hebben van dat woord. Anders communiceert dat zo onhandig.

Definitiebepaling

Je comfort zone is een gevoelsmatig afzetgebied waarin je acties en gedachten als niet bedreigend worden aanschouwt maar eerder vertrouwd aanvoelen. Wat je denkt en doet is zeg maar enorm comfortabel voor jou. Als je van nature bijvoorbeeld erg verlegen bent maar je hebt  wel de drang om je sociale netwerk te verbreden, dan zou sociale media binnen je comfort zone kunnen liggen en koud netwerken op een evenement dus totaal niet. Je karakter, ervaringen en levensovertuigingen bepalen wat er wel en wat er niet in je comfort zone zit.

Karakter, ervaringen en levensovertuigingen

Wat verstaan we precies onder karakter, ervaring en levensovertuigingen? Je karakter is, in dit kader, de authentieke jij. In dit geval spreken we over je karaktereigenschappen die je had als kind (talenten, genetisch overgedragen karaktertrekken en je persoonlijke karakter). De ervaringen die je hebt opgedaan tijdens dit leven spelen ook een belangrijke rol bij je comfort zone. Wanneer werd je beloond en wanneer niet? Welke acties die je ondernam waren succesvol? En als laatste natuurlijk je levensovertuigingen. Hierin zitten ons normen & waarden systeem, onze aangeleerde wijsheden over het leven en onze eigen overtuigingen.

In mijn e-boek Het Wordt Eens Tijd! – in 5 stappen werken vanuit je talent besteed ik veel aandacht aan de uitleg over de opbouw ons karakter. Je kan het e-boek gratis downloaden.

Waarom zou je buiten je comfort zone moeten stappen?

Veel coaches, goeroes en andere belangstellenden strijden om jouw aandacht. Graag willen ze met eenvoudige en simpel te begrijpen tips je helpen. En soms klinken die tips ook echt super geloofwaardig. Zoals het stappen uit je comfort zone. Want zodra je dingen gaan doen die echt totaal niet bij je passen… dan pas vind je geluk. Logisch toch? Of toch niet…

Wat bedoelen ze aan te geven?

Dat het soms best goed kan zijn om eens een spreekwoordelijke schop onder je derrière te krijgen. Om van ‘denken’ naar ‘doen’ te gaan. Daar is niets mis mee.  Maar dat betekent niet per sé dat je buiten je comfort zone hoeft of zelfs moet stappen. Want als de oplossing voor het probleem totaal buiten jouw comfort zone ligt, past die oplossing dan wel bij je? Als  je volledig buiten je comfort zone stapt, ben je dan nog wel authentiek?

Geef eens een voorbeeld Matthijs!

Veel ondernemers krijgen te horen dat het goed is voor ze om een vlog of iets dergelijks te  maken. Een videopresentatie doet wonderen voor je business, want potentiële klanten leren je kennen en kunnen zich veel beter persoonlijk met jou verbinden. Wat weer kan leiden tot meer sales. Klinkt allemaal super logisch. Dus moet je als ondernemer als de wiedeweerga achter je telefoon kruipen om een video op te  nemen. Stap uit je comfort zone! Gewoon doen!

En dan zie je het resultaat. De arme ondernemer zit über ongemakkelijk op een stoel, krijgt spierpijn van de verkrampingen in het gezicht en probeert tevergeefs een boeiende presentatie te geven. Ik kan het niet helpen om plaatsvervangende schaamte te voelen.

En meestal stopt het na één filmpje.

Waarom werkt dat dan niet?

Omdat we onderscheid dienen te maken tussen wat we vinden wat we zouden moeten doen en wat we graag willen dat we zouden gaan doen. Een botsing tussen ‘denken’ en ‘voelen’.  Ons verstand geeft een lijstje met allemaal waanzinnige pluspunten waarom je bijvoorbeeld zo’n filmpje zou moeten maken. Op papier klopt het allemaal. Maar gevoelsmatig merk je dat het niet echt je ding is. De manier waarop jij denkt en werkt sluiten gevoelsmatig niet aan bij het maken van een video.

  • Als je ‘vind’ dat je iets zou moeten doen, dan is je verstand aan het woord. Vaak komt dit ook van buitenaf in de vorm van (goedbedoeld) advies.
  • Als je ‘wil’ dat je iets zou gaan doen, dan is je gevoel aan het woord. Vaak komt dit vanuit jezelf of ben je geïnspireerd geraakt.

Laat je verstand en je gevoel samenwerken, niet elkaar tegenwerken.

Wat kan je dan wel doen?

Om te begrijpen wat je wel het beste kan doen is het belangrijk om te  begrijpen dat :

  • er geen goed of fout bestaat als je het over je comfort zone hebt;
  • dat je comfort zone bepaalt wordt door je karakter, ervaringen en overtuigingen;
  • dat je comfort zone niet statisch is maar plastisch en flexibel;

Flexibiliteit

Misschien dat je voorbeelden hebt van activiteiten die je vroeger niet durfde en nu wel. Stel dat je hoogtevrees hebt. Ondanks je angst lijkt het vliegen in een hete luchtballon je waanzinnig. Je hoogtevrees heeft je altijd tegengehouden om je droomvlucht te maken. In de loop der jaren heb je nagedacht over je hoogtevrees (zelfreflectie), jezelf afgevraagd of de angst terecht is (onderzoek) en heb je steeds kleine stapjes genomen om steeds iets hoger te gaan. Begon het met een trapje, een paar maanden later beklom je een hogere trap, etc. etc.

Je begrijpt vast waar ik naartoe ga…

In de loop der jaren heb je je comfort zone omtrent het omgaan met hoogtes vergroot. De kleine stapjes die je nam, zowel mentaal als fysiek, zorgde ervoor dat je kon groeien en ontwikkelen op dit vlak.  De stapjes die je nam lagen aan de rand van je comfort zone. En zo kon je geleidelijk aan je comfort zone vergroten totdat je eindelijk je droom in vervulling kon laten gaan… het vliegen in een hete luchtballon (en je kon er ook echt van genieten!).

Eindconclusie

Je geluk ligt dus niet buiten je comfort zone, maar ligt aan de rand van je comfort zone. Er is niets mis met experimenteren, om je grenzen te verleggen. Maar om iets te ondernemen dat volledig buiten jezelf ligt puur en alleen omdat anderen zeggen dat dat zo goed zou zijn… dat is stupide.

Blijf bij jezelf. Wees eerlijk richting jezelf. En weet dat er altijd meer wegen naar Rome zijn. Want als je als ondernemer meer exposure wilt maar nog geen video’s wilt maken voor YouTube, dan is het toch een prima stap om eerst eens artikelen te schrijven?