creating smiles loopbaancoach

Nationaal Stressdebat en de wildgroei aan coaches

In sommige gevallen is een groot voordeel soms ook een nadeel. Enige jaren terug, toen we besloten om te verhuizen richting de Zaanstreek besloten mijn vrouw en ik om geen kabelaansluiting aan te vragen. Want naast het nieuws en DWDD keken we eigenlijk niet. Tot op de dag van vandaag hebben we geen behoefte gehad aan een kabelaansluiting. Het nadeel is wel dat je daardoor de actualiteiten mist en een interessant debat als het Nationaal Stressdebat een maand of wat later online bekijkt.

Zoals je je kan voorstellen is dit een super interessant debat voor mij. Niet dat ik zozeer met burn-out patiënten te maken heb, maar wel over de rol die arbeid inneemt in ons leven. Hoe we weer zingeving en plezier kunnen ervaren in onze loopbaan en hoe we zaken als burn-out kunnen vermijden.

Je kan je dus wel voorstellen dat ik er even goed voor ging zitten.

Wat me veelal opviel was dat de schuld van de burn-out werd neergelegd bij het individu. We leggen onszelf allemaal verplichtingen op, moeten constant gelukkig zijn en we moeten iedere dag het maximale uit onszelf halen. Gezond eten? Lichaamsbeweging? Ontspanning? Tja, die zaken lijken soms ondergeschikt te zijn in ons dagelijks leven. Als we dat nou maar allemaal even doen, te samen met het altijd belangrijke 'nee' zeggen... dan komt het wel goed.

Volgens psychiater Esther van Fenema zijn we allemaal 'knettergek' geworden.

Maar de vraag 'waarom' we dit allemaal doen bleef achterwegen. En juist dat, waarom we onze interne drijfveer getriggerd wordt om dit destructieve gedrag te vertonen, werd niet besproken. Waarom eten we zo ongezond? Waarom doen we zo weinig aan lichaamsbeweging? Waarom ontspannen we te weinig? Waarom moeten we zoveel van onszelf? En niet te vergeten; waarom zeggen we geen 'nee'?

Zou het iets te maken kunnen hebben met de maatschappij waarin we leven? Zou het iets te maken kunnen hebben met ons economische stelsel? I know. Klinkt saai en het zijn geen praktische tips waar we als publiek zo happig op zijn, maar het komt naar mijns inziens wel dichterbij de oorzaak van onze volksepidemie.

Bedenk dat we in een wereld leven waarin we leren dat we elkaars concurrent zijn. Dit komt voort uit het neo-liberaal denken. Iedereen is een product op de arbeidsmarkt en het is van belang om het maximale uit je loopbaan te halen. Om je ouders trots te maken en je vrienden jaloers. Of op z'n minst dat ze met afgunst jouw salarisverhoging aanhoren als je het ze verteld. En als jij niet iedere dag 120% geeft, wat theoretisch onmogelijk is, dan doet iemand anders dat wel. Zeg maar dag tegen je promotie. En het respect dat je verliest in je omgeving.

Ik schreef er al eerder over. Spreuken als 'Work Hard, Play Hard!', 'Doe het vandaag beter dan gisteren!' en het onschuldig lijkende 'Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd' leggen onbewust een enorme druk op onze schouders. We moeten presteren. Want waar je vroeger nog God de schuld kon geven van je lage sociale status ben je nu toch echt zelf verantwoordelijk. Je moét meedoen aan de ratrace. Je moet altijd online zijn want anders mis je wat. Je moet altijd maximaal presteren.

Want alleen dan heb je een succesvol en mooi leven.
Gek hè dat we allemaal neervallen?

Wil je meer lezen over mijn visie omtrent burn-out, dan verwijs ik je graag door naar mijn longread artikel 'Waarom je burn-out niet jouw schuld is'.

En dan natuurlijk de wildgroei aan coaches. Dat was ergens wel mooi om te zien. Hoe Esther van Fenema met een botte bijl om zich heen sloeg. Ze wekte de impressie dat zij het allemaal wel wist, alleen heb ik geen idee wat ze dan precies doet om burn-out te genezen bij haar patiënten. Noch hoorde ik een oplossing die deze epidemie echt zou kunnen aanpakken.

Ja ik kan me vinden in de kritiek van Esther. Vreemd aangezien ikzelf ook coach ben. Maar ik weet nog goed dat toen ik de beslissing nam om dit vakgebied te gaan beoefenen dat ik het belangrijk vond om mezelf goed om te scholen. Ik besefte me dat het een enorme verantwoordelijkheid is die je draagt als coach ten opzichte van je cliënt. Dat het dus wel van belang is om enige kennis van zaken te hebben als je een cliënt tegenover je hebt zitten. En dus besloot ik een post HBO te volgen waarvan ik wist dat het niet alleen een erkende opleiding was, maar ook dat ik me direct kon aansluiten bij een brancheorganisatie.

Mascha Mooy van Bye Bye Burn-out stelde voor om zelf een keurmerk op te zetten. Daar ben ik geen voorstander van, omdat dan een commerciële partij die zelf actief is op de coachingsmarkt keurmerken gaat uitdelen. Allicht als je een opleiding bij hun hebt gevolgd? En wie waarborgt, als onafhankelijke instantie, de kwaliteit hiervan? Persoonlijk ben ik meer voorstander van onafhankelijke keurmerken als de St!R, NOLOC, CMI en de NOBCO.

Er is een wildgroei ontstaan omdat er vraag is vanuit de markt. Klaarblijkelijk kan de GGZ dit probleem niet aan. Lange wachtlijsten of peperdure particuliere psychologen zijn niet voor iedereen weggelegd. En dan speelt de markt daar op in. Als Esther dit wil tegengaan is het denk ik belangrijk dat de GGZ en de psychologen/psychiaters een serieus plan van aanpak opstellen. Maar daar hoor ik haar niet over.

Een tip die ik dan ook graag meegeef aan mensen omtrent de wildgroei aan coaches is om te checken of de coach in kwestie is aangesloten bij een brancheorganisatie en waar de brancheorganisatie garant voor staat. Zo weet je dat een coach voldoet aan een aantal minimum eisen die de brancheorganisatie stelt.